ഉണ്ടാപ്രിയുടെ ലോകം

അത്തക്കോലം

2008-09-03T07:31:00.001+05:30

Sept 1, 4.30 pm--- വേളാച്ചേരി, ചെന്നൈ.
"വൈകിട്ടു വരുമ്പോള്‍ കുറച്ചു പൂ വാങ്ങി വരുമോ?"
"എന്തിനാടി ഇപ്പോ പൂ"
"നാളെ അത്തമാ...പിള്ളേരുടെ ആദ്യത്തെ ഓണമല്ലേ, പൂക്കളമിടാം"
"നോക്കട്ടെ.."

8.40 pm
"അയ്യോ പൂ വാങ്ങിയില്ലേ.."
"വാങ്ങാന്‍ പറ്റിയില്ല. നാളെ രാവിലെ എണീറ്റു പോയി നോക്കാം"
"ഞാനും വരാം. പിള്ളേരുറങ്ങുന്ന നേരം കൊണ്ട് പോയി പൂ വാങ്ങി വരാം."

Sept 2, 6.30 am
"സമയം ഒത്തിരിയായി..പൂ വാങ്ങാന്‍ പോവേണ്ടേ.."
"എടീ ഒരഞ്ചു മിനിറ്റു കൂടി കഴിയട്ടെ...ഇത്തിരി കൂടെ ഉറങ്ങട്ടെ.."

7.00 am
"ദേ..ഏഴുമണി കഴിഞ്ഞൂട്ടോ.."
"രണ്ടേ രണ്ടു മിനുറ്റ്.."

7.30 am
"ഒന്നെണീക്കു മനുഷ്യാ...ഓഫീസില്‍ പോവാന്‍ നേരമായി.."
"യ്യോ അപ്പോള്‍ അത്തപ്പൂക്കളം...പൂ"
"പൂക്കളം വേലകാരി ഇട്ടു. പൂജാമുറിയില്‍ ഇരുന്ന പൂവെടുത്ത് ദിനവും അവളിടുന്ന കോലത്തിന്റെ പുറത്തിട്ടു. നിലവിളക്കിനു പകരം ഒരു മെഴുകുതിരിയും.."
"എന്നാ മക്കളെ വിളിച്ചുണര്‍ത്ത്..കാണട്ടെ ജീവിതത്തിലെ ആദ്യ അത്തപ്പൂക്കളം.."

എന്റെ പൊന്നൂസ്

2008-08-11T15:03:00.003+05:30

അച്ചുവും അമ്മുവും..
വേറേ പേരൊന്നും ഇതുവരേ ഇട്ടില്ല..
ഹേയ്..കെട്ടിയോളുമായി അക്കാര്യത്തില്‍ യാതൊരു തര്‍ക്കവും ഇല്ല k-ട്ടോ
എന്തൂട്ടാ മാഷേ പറഞ്ഞത് .. അഖില, അതുല്യ എന്നോ..
എന്നാ പിന്നെ ലക്ഷ്മിപ്രിയ , ഹരിപ്രിയ എന്നു പോരെ..

കള്ളന്മാരുടെ ലോകം.

2008-08-11T14:04:00.002+05:30

യ്യോ...ഒത്തിരി ചര്‍ച്ചകള്‍ നടന്ന ഒരു ടോപിക്കിട്ട് കമന്റു വാങ്ങാനൊന്നുമല്ല കേട്ടോ..

മലയാളം ബ്ലോഗുകള്‍ വായിക്കാന്‍ ആര്‍ത്തിപിടിച്ചെത്തിയിട്ട് വായിക്കാന്‍ സാധിച്ചത് ഇതാണു‍.

കര്‍ത്താവേ ..., റൂട്ട് മാപ്പും കൊണ്ട് ക്വൊട്ടേഷന്‍ ടീമുകാര്‍ ബ്ലോഗേഴ്സിന്റെ വീടുകള്‍ തേടി നടക്കുന്നു.
കുഞ്ഞുകുട്ടി പരാധീനക്കാരനായതു കൊണ്ട് യെവന്മാര്‍ക്കെതിരേ പ്രതിഷേധിക്കാനും പേടിയാണേ

.(മീന്‍ വാങ്ങാന്‍ പോണ വഴി ലെവന്റെ ആള്‍ക്കാര്‍ വന്ന് കൈ വെട്ടിയാലോ ?)

"പ്രതിഷേധിക്കുന്നു", "പിന്തുണക്കുന്നു" എന്നൊക്കെ ഒത്തിരിപ്പേര്‍ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. നല്ലതു തന്നെ!!

അത്രയെങ്കിലും കൂട്ടായ്മയുണ്ടല്ലോ..

എങ്കിലും..."വെറുമൊരു കള്ളനായൊരെന്നെ.....-----ന്നു വിളിക്കല്ലേ.."

പൂഹോയ്..ഇവിടാരുമില്ലേ..

2008-08-06T10:25:00.002+05:30

ഏതാണ്ട് ഒരു വര്‍ഷത്തെ ഇടവേളക്കു ശേഷം ഞാന്‍ വീണ്ടൂം വന്നു.
ഒരു ബ്ലോഗു പോലും വായിക്കാതിരുന്ന പത്തു മാസങ്ങള്‍..!!
ഒരു നൂറായിരം ബ്ലോഗുകള്‍ വായിക്കാനുണ്ട്.....
പണ്ട് മുടങ്ങാതെ വായിച്ചിരുന്നവ ഫേവറൈറ്റില്‍സിന്ന് പൊക്കണം.
കൊള്ളാവുന്ന കുറെയെണ്ണം ആരെങ്കിലും പറഞ്ഞു തരുമോ..?

എതിരന്‍ കതിരവന്‍ - ഞാന്‍ ഇത് വായിക്കാന്‍ വൈകി.

2007-12-15T13:39:00.000+05:30

എതിരന്‍ കതിരവന്റെ ബ്ലോഗ് വായിച്ചിട്ട് ഒരു പാട് കാലമായിരുന്നു.
വീണു കിട്ടുന്ന തിരക്കിനിടയ്ക്ക് എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ നര്‍മ്മരചനകളാണ് ബൂലോഗത്തില്‍ പരതാറ്.
ആക്കാരണം കൊണ്ട് തന്നെ ഗഹനവും സങ്കീര്‍ണ്ണവുമായ(എന്റെ ധാരണ അങ്ങനെയായിരുന്നു) എതിരന്റെ ബ്ലോഗ് ഞാന്‍ ഒഴിവാക്കി.
ഇന്ന് പിന്നെ ബെര്‍ളിയുടെ ബ്ലോഗ് കണ്ടപ്പൊഴാണ് വീണ്ടും എതിരന്റെ ബ്ലോഗ് തുറന്നത്.

ഒറ്റയിരുപ്പില്‍ ഈക്കഥ വായിച്ചപ്പൊള്‍ മനസ്സില്‍ നിന്നും അറിയാതെ ഒരു നെടുവീര്‍പ്പുയര്‍ന്നു.
എന്തൊ എന്റെ ജീവിതവുമായി സാമ്യമുള്ള പോലെ ( അയ്യൊ, സണ്ണിയുമായി എന്നെ താരതമ്യപ്പെടുത്താനേ പറ്റില്ല. സാമ്യത ആ നിസ്സഹായ അവസ്ഥയ്ക്കൂ മാത്രം. പിന്നെ നിധി കാക്കും ഭൂതം പൊലെ എനിക്കുള്ള മുതലും കാത്ത് എല്ലാ പ്രതിസന്ധികളും ഒറ്റക്കു നേരിടുന്ന വയസ്സാ‍യ എന്റെ അമ്മേം. ). ഒരു പക്ഷേ എല്ലാ പ്രവാസികള്‍ക്കും ഏതെങ്കിലും വിധത്തില്‍ മനസ്സില്‍ തട്ടിക്കാണണം.
എന്റെ മനസ്സില്‍ ഒരു തേങ്ങലായ് കൊണ്ട് നടന്ന ചിന്തകള്‍ എതിരന്‍ ഇങ്ങനെ കുറിച്ചിടുന്നു.

“
നാടുവിടുന്നവന്‍ കാലത്തെ നാട്ടില്‍ തളച്ചിട്ടുപോകാന്‍ വൃഥാശ്രമം നടത്തും. നാട്ടില്‍ കുറ്റിയില്‍ കെട്ടിയ പശുക്കുട്ടി പോലെ അത് ഒരേസ്ഥലത്തു ചുറ്റിത്തിരിയുമെന്ന് അവന്‍ വിശ്വസിക്കും. മറുനാട്ടിലിരുന്ന് ആപേക്ഷികസിദ്ധാന്തക്കാരനെപ്പോലെ ഇവിടെ മാത്രം സമയം മാറിയിട്ടില്ലെന്നു വിശ്വസിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കും. പക്ഷെ തിരിച്ചു വരുമ്പോള്‍ വേര്‍പാടു കാലത്ത് അവന്‍ നട്ടിട്ടു പോയ ചെടി പൂത്തോ കായ്ച്ചോ കാണുകയില്ല.“

നൂറുവട്ടം സത്യം...
എതിരന് എല്ലാവിധ ആശംസകളും..
എങ്കിലും മനസ്സിന്റെ വിങ്ങല്‍ ഇനിയും മാറിയിട്ടില്ല. ( പ്രവാസിയുടെ മനസ്സിന്റെ ഏതോ കോണില്‍ ഗ്രുഹാതുരത്വം ഇപ്പൊഴും ഉണ്ട്. ഞാന്‍ വിട്ടു പോന്ന കാലത്തെ നാട് ഇന്നും കനവുകളില്‍ പൂമഴ നടത്തുന്നു.)

കേട്ടത്.

2007-11-04T16:47:00.000+05:30

മഹത്താ‍യ വിജയം നേടുന്നവരോടുള്ള അസൂയ മലയാളിയുടെ കൂടപ്പിറപ്പാണ്. തകരുന്നതും നശിക്കുന്നതും കാണാനാണ് അവര്‍ക്കാഗ്രഹം. കഴിവൊക്കെ നശിച്ചെന്നും ഇനിയൊന്നിനുമാകില്ലെന്നും പറയുമ്പോള്‍ കേള്‍ക്കുന്നവന്റെ മുഖം സന്തോഷത്താല്‍ വിടരുന്ന അനുഭവം എനിക്കുണ്ട്.
--ബാലചന്ദ്രന്‍ ചുള്ളിക്കാട്--(കടപ്പാട്: കേട്ടതും, കേള്‍ക്കേണ്ടതും ---മാത്രുഭൂമി ദിനപ്പത്രം--)

ഞാനൊരപ്പനായി !

2007-10-10T11:49:00.000+05:30

അങ്ങനെ കുറേ നാളത്തെ കാത്തിരിപ്പും , ടെന്‍ഷനും അവസാനിച്ചു.
ഞാനൊരു അച്ഛനായി.
അതും ഇരട്ടക്കുട്ടികളുടെ !
ഇരട്ടപ്പെണ്‍കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ !!
അച്ചുവും, അമ്മുവും..
ഒരാള്‍ അച്ഛനെപ്പോലെയും, മറ്റെയാള്‍ അമ്മയേപ്പോലെയും..
ഫോട്ടോസ് ഒന്നും ഇതു വരേയും എടുത്തില്ല.
കഴിഞ്ഞ മാസം 26-നു (ബുധനാഴ്ച) അച്ഛന്റെ നാളില്‍ തന്നെയായിരുന്നു ജനനം.
കഴിഞ്ഞ എട്ടു മാസത്തോളമായി തുടരുന്ന രണ്ടാം ബാച്ചിലര്‍ കാലം തീരാറായി.
(പാചകപരീക്ഷണങ്ങളും).
പ്രാര്‍ത്ഥനയും, ആശംസകളും അറിയിച്ച എല്ലാവര്‍ക്കും നന്ദി.

ഓണം വന്നേയ്‌..നാട്ടില്‍ പോണേയ്‌..

2007-08-23T14:14:00.000+05:30

ഓണത്തിനു നാട്ടില്‍ പോണൂ..
രാവിലെ ഓഫീസില്‍ വന്നപ്പോല്‍ പൂമുഖം നിറയെ പൂക്കളങ്ങള്‍!!
വൈകിട്ട്‌ പായസവും ഉണ്ട്‌..
പൂക്കളങ്ങളുടെ ചിത്രങ്ങള്‍ ഇതാ.
.ബാക്കി വിശേഷങ്ങള്‍ നാട്ടില്‍ നിന്നും തിരിച്ചു വന്നിട്ട്‌..

വിണ്ടും ബ്ലോഗുലകത്തിലേക്ക്‌

2007-08-20T15:43:00.000+05:30

ആത്ഭുതലോകത്തെത്തിയ ആലീസിനെപ്പോലെയായിരുന്നു കുറേ നാള്‍. സ്വന്തമായി മലയാളം ബ്ലോഗുള്ളവര്‍ക്ക്‌ നിലയും,വിലയുമുള്ള കാലം. നര്‍മ്മങ്ങള്‍ നിറഞ്ഞ ധാരാളം ബ്ലോഗുകള്‍ വായിച്ചാസ്വദിച്ചു. മറ്റുള്ളവര്‍ക്ക്‌ രസിച്ചാലും ഇല്ലെങ്കിലും സ്വന്തം കുറിപ്പുകളില്‍ ഇത്തിരി നര്‍മ്മം ഉണ്ടാവണേ എന്നാഗ്രഹിച്ചു..

പ്രിയപ്പെട്ട കൂട്ടുകാരനു വേണ്ടി ഒരു പാചകക്കുറിപ്പുകളും എഴുതി. ഒരു നാള്‍ ബൂലോഗമൊന്നാകെ(ഇത്തിരി അതിശയോക്തി ഇരിക്കട്ടെ!!) എന്റെ തട്ടുകടയിലെത്തി ദോശയും, ചമ്മന്തിയും ആസ്വദിച്ചപ്പോള്‍ അറിയാതെ ഇത്തിരി അഹംഭാവം ഉടലെടുത്തു. പിന്നെ നാട്ടുപുറത്തെ സാദാരണ ചായക്കടയിലെപ്പോലെ കുറേപ്പേര്‍ കൂടിയിരുന്ന് കുറ്റമ്പറച്ചിലും, തമ്മില്‍തല്ലും തുടങ്ങി.പഴയ ബൂലോഗം, പുതിയ ബൂലോഗം, ബൂലോഗകൂട്ടായ്മ, തന്തയ്കു വിളി...പിന്നെയും എന്തൊക്കെയോ.

വ്യക്തിപരമായ ഒത്തിരി ബുദ്ധിമുട്ടുകള്‍ക്കിടയില്‍ പിന്നെ പിന്നെ ബ്ലോഗുകള്‍ ശ്രദ്ധിക്കാതായി..എങ്കിലും ഇടക്കെപ്പോഴൊക്കെയോ പ്രശസ്തമായ പാചകബ്ലൊഗുകള്‍ നോക്കാറുണ്ടായിരുന്നു...പിന്നെ പിന്നെ ഇപ്പോഴത്തെ മിന്നും താരങ്ങളുടെ ബ്ലോഗുകളും..(പാലാക്കാരന്‍, ഭരണങ്ങാനത്തുകാരന്‍, ബാഗ്ലൂരുകാരി ഹാസ്യറാണി ..). മിക്കവാറും ദിവസേന അപ്‌ഡേറ്റിടുന്ന ഇവരുടെ പോസ്റ്റുകള്‍ സമയക്കുറവു മൂലം മൂന്നും നാലും ഒക്കെ ഒറ്റയിരുപ്പിന്‌ വായിച്ച്‌ തീര്‍ക്കുന്നത്‌ വാരാന്ത്യത്തിലാവും..മനസ്സില്‍ രസിച്ച ഇവയില്‍ ചിലതിന്‌ കമന്റിടാന്‍ വേണ്ടി "വരമൊഴി" പൊടിതട്ടി വീണ്ടും എടുത്തു..

ഇതിനിടയില്‍ എത്രയോ സംഭവങ്ങള്‍...
പിന്മൊഴി ചത്തു..അല്ല..കൊന്നു..
മറുമൊഴി ജനിച്ചു..

കുറേ പുലികള്‍ എഴുത്ത്‌ നിറുത്തി..വേറേ ചിലര്‍ പുതിയ പേരുകളില്‍ എഴുത്ത്‌ തുടങ്ങി...പഴയ ട്രാന്‍സ്ഫോമറുകള്‍ മൂലക്ക്‌ തള്ളി. എഴുതിത്തഴക്കം വന്ന ഭാഷാവരം കിട്ടിയ കൂട്ടരെ കണ്ട്‌ ആദ്യം ബൂലോഗം അമ്പരന്നു. ചിലര്‍ അവര്‍ക്ക്‌ അയിത്തം കല്‍പിച്ചു..മറ്റു ചിലര്‍ വിധേയരായി...വരത്തന്മാര്‍ ചങ്കുറപ്പുള്ളവരായിരുന്നു. ഒന്നിനേയും കൂസാത്തവരായിരുന്നു..ആദ്യകാലത്ത്‌ ഹൈറേഞ്ചിലെത്തിയ മദ്ധ്യതിരുവിതാംകൂറുകാരേപ്പോലെ അവര്‍ കാടുവെട്ടിത്തെളിച്ചു..എതിര്‍ത്ത വന്യമൃഗങ്ങളെ ക്രൂരമായി കൊന്നൊടുക്കി.(സാധുമൃഗങ്ങളെ ഭക്ഷിച്ചോ എന്നറിയില്ല)..എന്താണേലും കാട്‌ വെട്ടി തീയിട്ട്‌ പുതുനിലത്ത്‌ കൃഷി ഇറക്കിയത്‌ കണ്ടപ്പോള്‍ മാറി നിന്നവരും അടുത്ത്‌ വന്നു. പാര്‍ട്ടി റിപ്പോര്‍ട്ടിംഗില്‍ പറയുന്നപോലെ ചെയ്തതെല്ലാം കാലഘട്ടത്തിന്റെ ചരിത്രപരമായ ഒരു ആവശ്യമായിരുന്നു എന്നവര്‍ തെളിയിച്ചു.

"അങ്ങനെ പവനായി ശവമായി".

കാലാനുസൃതമായ ഈ മാറ്റങ്ങളെ ഉള്‍ക്കൊണ്ടുക്കൊണ്ട്‌....
സമയമില്ലെങ്കിലും..ഇത്തിരി നുറുങ്ങുകളും, കൊച്ചുകൊച്ചു അനുഭവമുഹൂര്‍ത്തങ്ങളും..എഴുതിവക്കാന്‍ ഒരിടമുള്ളപ്പോള്‍ എന്തിന്‌ ഞാന്‍ മടിച്ചു നില്‍ക്കണം.
ആരെയും രസിപ്പിക്കാനല്ല.
ആരേയും വേദനിപ്പിക്കാനുമല്ല...
ചുമ്മാ..ചുമ്മാ വെറുമൊരു രസത്തിന്‌...
(ആത്മസംതൃപ്തി എന്നൊക്കെ വിവരമുള്ളവര്‍ പറയും..)
എന്റെ അന്തോണീസു പുണ്യാളാ..ഈ രണ്ടാംവരവിലും നീ തന്നെ കാക്കണേ..."

കര്‍ത്താവേ, ഞാന്‍ ചെയ്യുന്നതെന്താണെന്ന് ഞാനറിയുന്നില്ല. എന്നോട്‌...

2007-05-03T01:20:00.000+05:30

നാട്ടില്‍ പോകാനുള്ള വെപ്രാളത്തിനിടക്ക്‌ രാവിലെ തട്ടിക്കൂട്ടിയുണ്ടാക്കിയ ദോശയുടെയും,ചമ്മന്തിയുടേയും ഫോട്ടോ എടുത്ത്‌ ബ്ലോഗില്‍ ഇട്ടപ്പോള്‍ ഇതിത്ര കുഴപ്പം ഉണ്ടാക്കുന്ന കാര്യമാണെന്ന് തോന്നിയില്ല.

ശരിക്കും ഞാന്‍ അധികം ബ്ലോഗുകള്‍ ഒന്നും വായിച്ചിട്ടില്ല.(ആഗ്രഹമില്ലാഞ്ഞിട്ടല്ല...നടക്കേണ്ടേ..ഒരറ്റം മുതല്‍ തുടങ്ങിയതേ ഉള്ളൂ). അതു കൊണ്ടു തന്നെ, ബൂലോകത്തെ( ഈ ബൂലോകം എന്താണെന്ന് മനസ്സിലായതു തന്നെ ഈ അടുത്ത കാലത്താണു) കീഴ്‌വഴക്കങ്ങളൂം മറ്റും വലിയ പിടിയില്ല.

ഏതാണ്ട്‌ ഒരു വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക്‌ മുന്‍പാണ്‌ അനൂപ്ജി ബ്ലോഗ്‌ എന്ന സംഭവം പരിചയപ്പെടുത്തിയത്‌...
സംഭവം ഇങ്ങനെയായിരുന്നു..
"മാഷേ താന്‍ ബ്ലോഗുകള്‍ വായിക്കാറുണ്ടോ..?"
"കേട്ടിട്ടുണ്ട്‌....ഒരു ചങ്ങാതി ബുദ്ധിജീവിക്ക്‌ ബ്ലൊഗ്‌ ഉണ്ട്‌..അവന്റെ ബ്ലോഗ്‌ വല്ലപ്പോഴും വായിക്കാറുണ്ട്‌...ഒന്നും മനസ്സിലാവില്ലെങ്കിലും..."
"ബ്ലോഗ്‌ എഴുതാന്‍ ബുദ്ധിജീവി ഒന്നും ആവണ്ടടോ..ഈ എനിക്ക്‌ പോലും ബ്ലോഗുണ്ട്‌..ചുമ്മാ ഡയറിക്കുറിപ്പുകള്‍ പോലെ എഴുതിയാല്‍ മതി.."
"കൊള്ളാല്ലോ..എന്നാലും ആള്‍ക്കാര്‍ക്ക്‌ താല്‍പര്യം ഉള്ളതു വല്ലോം വേണ്ടേ എഴുതാന്‍.."
"അതൊക്കെ എഴുതി വരുമ്പോള്‍ ഉണ്ടാകുമെന്നേ.. താന്‍ കൊടകരപുരാണം വായിച്ചുണ്ടോ.."
"ഉവ്വ്‌...ഒരു പി.ഡി.എഫ്‌ ഫയല്‍ ആരോ ഫോര്‍വേഡ്‌ ചെയ്തിരുന്നു.നല്ല രസമുണ്ട്‌ അല്ലേ.."
"എടോ മനുഷ്യാ അതൊരു ബ്ലോഗില്‍ വന്ന കാര്യങ്ങളാ..അതിപ്പോ പുസ്തകമാക്കാനും പോണു.."

സംഗതി കൊള്ളാല്ലോ...എപ്പോഴും സര്‍വ്വര്‍, ഫയര്‍വാള്‍, ബഗ്ഗ്‌ ഫിക്സ്‌ എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞ്‌ നടന്നതു കൊണ്ടൊന്നും കാര്യമില്ല..ഈ ലോകത്ത്‌ നടക്കുന്ന മറ്റു കാര്യങ്ങളും അറിയണം..വിക്കി ആവശ്യത്തിനു,ഉപയോഗിക്കുന്നുണ്ടല്ലോ...സ്ക്രാപ്‌ ഇടുകയും ഇല്ല, മറുപടി എഴുതുകയും ഇല്ല എങ്കിലും ,പഴയ കൂട്ടുകാരെ റിക്വസ്റ്റ്‌ വരുന്ന മുറക്ക്‌ ഓര്‍ക്കൂട്ടില്‍ ആഡ്‌ ചെയ്യുന്നുണ്ട്‌. ഫോര്‍വേഡായി കിട്ടുന്ന "യൂട്യൂബ്‌" തമാശകള്‍ കാണുന്നുമുണ്ട്‌. എന്നാല്‍ പിന്നെ ഈ ബ്ലോഗിലും ഒന്ന് കാല്‍ വച്ചേക്കാം.

അങ്ങനെ വിശാലമനസ്കന്‌ ഗുരുദക്ഷിണ വച്ച്‌ ബ്ലോഗേഴുതി തുടങ്ങി..ആദ്യ കാലത്ത്‌ ഉപദേശങ്ങള്‍ തന്ന നല്ലവനായ ശ്രീജിത്തിന്‌ നന്ദി !!!

വല്ലപ്പോഴും എന്തെങ്കിലും ചീളുകള്‍ ബ്ലോഗില്‍ ഇടുന്നതു തന്നെ "യെവന്‍ ആളു മോശമില്ല കേട്ടാ, ബ്ലോഗൊക്കെ എഴുതി തുടങ്ങി" എന്ന് പകുതി കാര്യമായി എന്നെ കളിയാക്കുന്ന സഹപ്രവര്‍ത്തകര്‍ വായിക്കുമെന്ന പ്രതീക്ഷയില്‍...എങ്കിലും വല്ലപ്പോഴും വഴി തെറ്റി വന്ന ഒന്നോ രണ്ടോ ബ്ലോഗു പുലികളും കമന്റിട്ട്‌ എന്നെ പ്രോല്‍സാഹിപ്പിച്ചിരുന്നു.(പിന്മൊഴി, തനി മലയാളം തുടങ്ങിയവയുടെ സേവനങ്ങള്‍ വലിയ പിടിയില്ലായിരുന്നു...). ചുമ്മാ ഇരിക്കുന്ന നേരത്ത്‌ കൊതി പറഞ്ഞ്‌ രസിക്കുന്ന എന്റെ പ്രിയസുഹ്രുത്തിനായി ഒരു പാചകക്കുറിപ്പുകളും തുടങ്ങി..ഇത്രയും ചരിത്രം..

എന്താണേലും വെള്ളിയാഴ്ച വീട്ടീല്‍ പോണേനു മുമ്പ്‌ ചുമ്മാ ബ്ലോഗ്‌ ഒന്നു തുറന്ന് നോക്കി.."എന്റെ കര്‍ത്താവേ...ഇതാരാ ഈ തേങ്ങാ ഉടച്ചിരിക്കുന്നേ...". സംഗതി പുള്ളീക്കാരി വലിയ പാചക നിപുണ തന്നെ!! കൈനീട്ടം മോശമില്ല..വേറെ 2 -3 പുലികള്‍ കൂടി കമന്റിയിട്ടൂണ്ട്‌..ഇഡലിക്ക്‌ വേറേം...എല്ലാവര്‍ക്കു നന്ദിയെഴുതി ഹാപ്പിയായി വീട്ടില്‍ പോയി...

നാട്ടില്‍ ചക്കപ്പഴത്തിന്റെ സുവര്‍ണ്ണകാലം..വീട്ടീലെ എല്ലാ പ്ലാവുകളിലും നിറയെ ചക്കകള്‍...ചക്കകൊണ്ടുണ്ടാക്കാവുന്ന എല്ലാത്തരം വിഭവങ്ങളും ആസ്വദിച്ചു ഇന്ന് രാവിലെ തിരിച്ചെത്തി...ഓഫീസ്‌ തിരക്കിനിടക്ക്‌ ബ്ലോഗ്‌ നോക്കാന്‍ പറ്റിയില്ല..വൈകിട്ട്‌ ഹോട്ടലില്‍ നിന്ന് കഴിച്ച്‌ വീട്ടില്‍ എത്തി..നല്ല ക്ഷീണം...വെറുതേ ഒന്ന് ബ്ലോഗില്‍ നോക്കാം...

കമന്റുകള്‍ എത്ര.... 36....
"കൊള്ളാല്ലോ....ഇത്ര മാത്രം എന്തെഴുതാന്‍.."
ഒന്നു കൂടി നോക്കി....636..
"ഹീ ഹീ...ഈ ഗൂഗിളും പൊട്ടയായല്ലോ....നമ്പറൊക്കെ തോന്നിയ മാതിരിയായി.."

തുറന്നപ്പോഴല്ലേ പൂരം..ഈ ആഘോഷം, അര്‍മാദം ഒരു ക്രിക്കറ്റ്‌ മല്‍സരം പോലെ ലൈവ്‌ ആയി അനുഭവിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ലല്ലോ ഭഗവാനേ...

പിന്നെയാണ്‌ വിവാദങ്ങള്‍ കണ്ടത്‌..ഓഫ്‌ ടോക്കിന്റെ ധാര്‍മ്മികതയും മറ്റും(ഒപ്പം പ്രതികരണങ്ങളും)..ഞാന്‍ എന്താണേലും ഹാപ്പിയണു. ചുമ്മാ എല്ലാവര്‍ക്കു കുറച്ച്‌ നേരമ്പോക്ക്‌ ഒരുക്കാന്‍ എന്റെ പൊട്ട ദോശക്കും ചമ്മന്തിക്കും കഴിഞ്ഞല്ലോ...ബ്ലൊഗിന്റെ ഉള്ളടക്കം കണ്ടിട്ടല്ല, പുലികളുടെ സാന്നിധ്യം കണ്ടിട്ടാണേലും കേട്ടവര്‍, കേട്ടവര്‍ വന്ന് കമന്റിട്ടതിലും വളരെ സന്തോഷം....ആദ്യമായതിന്റെ ത്രില്‍ ആവാം...എന്താണേലും എനിക്ക്‌ നന്നേ രസിച്ചു. ക്വട്ടേഷന്‍ ഒന്നും കൊടുത്തിട്ടില്ല കേട്ടോ..പേടിക്കേണ്ട...ഇനി ദോശയുണ്ടാക്കുമ്പോള്‍ വന്നാല്‍ എല്ലാവര്‍ക്കു ഒാരോ ദോശ തരാം.

പിന്നെ പഴയ ബൂലോകത്തിനെക്കുറിച്ചും, അതിനു പിന്നില്‍ അഹോ രാത്രം, പ്രവര്‍ത്തിച്ച, കഷ്ടപ്പെട്ട എല്ലാവരേയും കുറിച്ച്‌ ബഹുമാനം മാത്രമേയുള്ളൂ....വെറുമൊരു ദോശയിന്മേല്‍ നടത്തിയ അര്‍മ്മാദത്തേക്കാള്‍ തുലൊം വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു അന്നത്തെ സംവാദങ്ങള്‍ എന്നു മനസ്സിലാക്കനുള്ള സാമാന്യബോധമൊക്കെ പുതിയതായി ബൂലൊകത്തെത്തിയവര്‍ക്കും ഉണ്ട്‌.. വിവാദങ്ങള്‍ക്ക്‌ വിട...എന്തിന്റെ പേരിലാണേലും, ലോകത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളില്‍ നിന്നും ( പരിചയമുള്ളവരും , ഇല്ലാത്തവരും ) ഒന്നു ചേരുന്ന് അര്‍മ്മാദിക്കുന്നത്‌ സന്തോഷമുള്ള കാര്യം തന്നെയാണ്‌. കുറഞ്ഞ പക്ഷം പ്രവാസികള്‍ക്കെങ്കിലും( ഒറ്റക്കാണേല്‍ പറയുകയും വേണ്ട..ലക്ഷണം. അര്‍ത്ഥാപത്തി..."അര്‍ത്ഥാപത്തിയിതോ പിന്നെ ചൊല്ലാനില്ലെന്ന യുക്തിയാം.")

എന്താണേലും ഇഞ്ചിച്ചേച്ചിയുടെ കൈനീട്ടം സൂപ്പര്‍ !!! അടുത്ത വിഷുദിനത്തില്‍ കാശായിട്ട്‌ വല്ലോം തരണേ....

കമന്റുകള്‍ ഒരു അവലോകനം...
===================
1.ഇഞ്ചിപ്പെണ്ണ്‌ - 68
2.പ്രമോദ്‌ കെ എം - 59
3.പൊന്നപ്പന്‍ - 58
4.ബിന്ദു - 52
5.സാജന്‍ - 50
6.കുമാര്‍ -47
7.ദേവന്‍ - 37
8.നിര്‍മ്മല -32
9.സു - 31
10.ഷിജു അലക്സ്‌ -27
11.ഡാലി - 24
12.കുട്ടിച്ചാത്തന്‍- 18(ഡീല്ലീറ്റിയതു ഉള്‍പ്പെടെ)
13.പച്ചാളം - 18
14.ആഷ -15(എല്ലാം ഡിലീറ്റിയതു മാത്രം)
15.സന്തോഷ്‌ -12
16.വക്കാരിമഷ്ടാ- 10
17.സാന്‍ഡോസ്‌ - 9
18.കരീമാഷ്‌ -9
19.മൂര്‍ത്തി - 6
20.റീനി -5
21.വിശാലമനസ്കന്‍ - 5
22.തരികിട -4
23.ഉണ്ണിക്കുട്ടന്‍ - 3
24.അംബി -2
25.എവൂരാന്‍- 2
26.പീലിക്കുട്ട്യ്‌ -2
27.പൊതുവാള്‍-2
28.തമനു-1
29.ആലിഫ്‌ -1
30.ഡിങ്കന്‍ - 1
31.സതീശ്‌ മാക്കോത്ത്‌ - 1
32.r p -1
33.മനു -1
34.പെരിങ്ങോടന്‍ -1
35.കിരണ്‍സ്‌ -1
36.അനാഗതശ്മശ്രു -1
37.അഗ്രജന്‍ -1
38.നിമിഷ -1
39.അഖില -1
40.തറവാടി -1
41.കുറുമാന്‍ -1
42.കുട്ടന്മേനോന്‍ -1
43.ഉമേഷ്‌-1
44.ആവനാഴി-1
45.ഏറനാടന്‍ - 1
46.ശിശു - 1
47.കുതിരവട്ടന്‍ -1
48.ഉണ്ടാപ്രി(ഈ ഞാന്‍ തന്നെ!)-1

പേരില്ലാത്തത്‌ - 8
മൊത്തം - 636

നാഴികകല്ലുകള്‍
============
50 - ഇഞ്ചിപ്പെണ്ണ്‍
100- പ്രമോദ്‌ കെ എം
150- ഡാലി
200- സു
250- കുമാര്‍
300- കുമാര്‍
350- ബിന്ദു
400- ഷിജു അലക്സ്‌
450- പ്രമോദ്‌ കെ എം.
500- സാജന്‍
550- ബിന്ദു
600- ഇഞ്ചിപെണ്ണ്‌
636- ബിന്ദു

നോട്ട്‌: ഇനി ഇതിനു ഒരു ആയിരമോ, പതിനായിരമോ കമന്റിടുന്നതില്‍ എനിക്ക്‌ വിരോധം ഇല്ല. എന്നിലും കമന്റ്‌ അഡ്രസ്സില്‍ "പിന്മൊഴി" എന്ന് ചേര്‍ക്കാന്‍ എന്നെ ആദ്യമായി ഉപദേശിച്ച ശ്രീജിത്തിന്റെ ആരോഗ്യത്തെക്കരുതി ആരും പിന്മൊഴി ഓവര്‍ലോഡ്‌ ചെയ്യരുത്‌..(കൊരട്ടി ?)

സെല്‍ഫ്‌ ഗോള്‍: ഉണ്ടാപ്രിക്ക്‌ വട്ടായെന്നാ തോന്നുന്നെ... ഒരു 16636 മതി..100 അയാള്‍ക്ക്‌, 251 മറ്റവനു...ഉറക്കത്തിലും എന്തൊക്കെയോ കണക്കുകള്‍ കൂട്ടൂന്നു.. പിറുപിറുക്കുന്നു.... ഒപ്പം ഇഞ്ചിച്ചേച്ചി എന്റെ തലതൊട്ടമ്മ എന്നൊക്കെപ്പറയുകയും ചെയ്യുന്നു...ആരെങ്കിലും ഒന്നു സഹായിക്കുമോ പ്ലീസ്‌....

ഓര്‍മ്മകളിലൂടെ -2

2007-04-24T14:26:00.000+05:30

ചായക്കട വിജയത്തോടെ ഞങ്ങളുടെ കൂട്ടുകെട്ട്‌ കൂടുതല്‍ ദൃഡമായി. യെവന്മാരെയൊക്കെ നേരത്തെ മുതല്‍ അറിയാം എന്നല്ലാതെ വലിയ കൂട്ടുകെട്ടൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ജോസഫുകുട്ടി മാത്രമാണു ബാല്യത്തില്‍ മുതലുള്ള കൂട്ടുകാരന്‍.

ജോസഫുകുട്ടിയുടെ കാര്യം വലിയ രസമാണു. സാദാ റബ്ബര്‍വെട്ടു തൊഴിലാളികളാണു അവന്റെ അച്ഛനും അമ്മയും.
കുട്ടിയപ്പന്‍ ചേട്ടനും, കത്രീനച്ചേടത്തിയും..
2-3 കുട്ടികളെ ബാല്യത്തിലേ നഷ്ടപ്പെട്ടതിനു ശേഷം ഉണ്ടായ സന്താനമാണു ജോസഫുകുട്ടി. ഏകമകനായ ജോസഫുകുട്ടിയുടെ ഏതാഗ്രഹവും വീട്ടുകാര്‍ സാധിച്ചു കൊടുക്കുമായിരുന്നു. നാട്ടിലെ ചൊല്ലനുസരിച്ച്‌ "അമ്പിളിയമ്മാച്ചനെ പിടിച്ചു കൊടുക്കണമെങ്കില്‍ അതും..."

ജോസഫുകുട്ടിയുടെ പ്രസിദ്ധമായ പ്രകടനങ്ങള്‍(8 - വയസ്സു തികയുന്നതിനു മുമ്പ്‌)...
=======================================================
താഴത്തെ കവലയിലെ ചായക്കടയില്‍ നിന്നും ദിനവും അപ്പവും കിഴങ്ങുകറിയും കഴിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ചെക്കനു ഒരു ദിവസം പുട്ടും കടലയും വേണമെന്നു മോഹമുദിച്ചു. കടക്കാരന്‍ മത്തച്ചഞ്ചേട്ടന്‍ കൊണ്ടുവന്ന വച്ച പ്ലേറ്റില്‍ നോക്കിയതും കുട്ടി കവല നടുങ്ങുമാറു ഉച്ചത്തില്‍ അലറിക്കരഞ്ഞു...
"എനിക്ക്‌ ഒടിയാത്ത പുട്ടു വേണേ.."

വാശിയുടെ പര്യായമായ ചെക്കനെ സമാധാനിപ്പിക്കാന്‍ പുട്ടിനു നടുക്കിടുന്ന പതിവു തേങ്ങാതൊങ്ങല്‍ ഒഴിവാക്കി സൂഷ്മതതോടെ ഒടിയാത്ത പുട്ട്‌ ഉണ്ടാക്കി കൊടുത്തുവെങ്കിലും കുറേ നാളത്തേക്ക്‌ പയ്യനെകാണുമ്പോള്‍ നാട്ടുകാര്‍ ഒന്നടങ്കം വിളിച്ചു കൂവുമായിരുന്നു.
"എനിക്ക്‌ ഒടിയാത്ത പുട്ടു വേണേ..."

പിന്നൊരിയ്ക്കല്‍ ഞായറാഴ്ച പള്ളി കഴിഞ്ഞ്‌ കവലയില്‍ ആള്‍ത്തിരക്കുള്ള നേരം. ഞായറാഴ്ച പള്ളി വിട്ടാല്‍ പോത്തിറച്ചി വാങ്ങാന്‍ നേരേ ഇറച്ചിക്കടയില്‍ എന്ന പതിവു തെറ്റിക്കാതെ ആള്‍ക്കാര്‍ കവലയിലുള്ള ഇറച്ചിക്കടയില്‍ കൂടി നില്‍ക്കുന്നു.

തേക്കിലയില്‍ പൊതിഞ്ഞ ഒന്നരക്കിലോ പോത്തും പിടിച്ച്‌ വകയില്‍ ഒരു ബന്ധുവായ കുഞ്ഞവിരായോടു കുശലം പറഞ്ഞ്‌ കവലയില്‍ നില്‍ക്കുകയാണു കുട്ടിയപ്പഞ്ചേട്ടന്‍. കത്രീനച്ചേടത്തി മുറുക്കാന്‍ വാങ്ങുന്നു. മുണ്ട്‌ മടക്കിക്കുത്തി നില്‍ക്കുന്ന അപ്പന്റെ കാലിന്റെ ഇടയിലൂടെ
"നാരങ്ങാ വാലി, ചൂണ്ടക്ക്‌ രണ്ട്‌.."
പാടി ഓടിക്കളിക്കുകയാണു നമ്മുടെ കൊച്ചു ജോസഫുകുട്ടി.വട്ടം ചുറ്റുന്നതിനിടയില്‍ എപ്പഴോ പയ്യന്‍സ്‌ ഒന്നു മുകളിലേക്ക്‌ നോക്കി.
അതാ കാണുന്നു അപ്പന്റെ ചുവന്ന നിക്കര്‍!

"എനിക്ക്‌ അപ്പന്റെ ചുവന്ന നിക്കറു വേണേ.."
പയ്യന്‍സ്‌ ഉടന്‍ കാറിച്ച തുടങ്ങി..
"വീട്ടീല്‍ ചെല്ലെട്ടെടാ മോനേ ഊരിത്തരാം" എന്ന് അപ്പന്‍
"പോരാ..എനിച്ചിപ്പ വേണം" എന്ന് മകന്
‍പോരാത്തതിനു
"അവന്‍ കരയുന്നതു കണ്ടില്ലേ ? അതങ്ങു ഊരിക്കൊടു മനുഷ്യാ"
എന്ന് കത്രീനച്ചേടത്തിയും..

എന്താണേലും നാലും കൂടിയ ആ കവലയില്‍ വച്ച്‌ അത്രയും ആള്‍ക്കാര്‍ നോക്കി നില്‍ക്കെ അപ്പന്റെ നിക്കര്‍ ഊരിവാങ്ങിയിട്ടിട്ടേ പയ്യന്‍സ്‌ കരച്ചില്‍ നിറുത്തിയുള്ളൂ..

മൂന്നാം ക്ലാസ്സില്‍ പടിക്കുന്ന സമയം. സ്ക്കൂളില്‍ നിന്നും നേരേ ഗ്രൗണ്ടിലേക്കാണു അന്ന് പോയത്‌. ബാലരമയില്‍ നിന്നും കിട്ടിയ "ഒട്ടിപ്പോ" ലേബലുകള്‍ എന്നെ സ്വകാര്യമായി കാണിക്കാം എന്ന് ജോസഫുകുട്ടി വിളിച്ചത്‌ കൊണ്ടാണു ഞാന്‍ കൂടെപ്പോയത്‌. ബാലരമയിലേക്ക്‌ എന്റെ സഹായത്തോടെയാണു ജോസഫുകുട്ടി ലേബലിനായി കവര്‍ അയച്ചത്‌. മായാവി, കുട്ടൂസന്‍, ലുട്ടാപ്പി തുടങ്ങിയവരുടെ പടങ്ങളുള്ള 16 കിടിലന്‍ ലേബലുകള്‍. എന്നാലും ബെസ്റ്റ്‌ ഫ്രെണ്ടായ എനിക്ക്‌ അവന്‍ ഒരെണ്ണം പോലും തന്നില്ല.അസൂയയും, ദേഷ്യവും കൊണ്ട്‌ സകലതും മറന്ന ഞാന്‍ അവനെ പിടിച്ച്‌ ഒരു തള്ളു വച്ചു കൊടുത്തു. അതാ കിടക്കുന്നു അവന്‍ താഴെ..! ഇനി നിന്നാല്‍ കുഴപ്പമാണു.കാരണം അന്ന് ശരീരപ്രകൃതിയില്‍ ഞാന്‍ തീരെ അശുവാണു. ഞാന്‍ വീടിനെ ലക്ഷ്യമാക്കി പാഞ്ഞു.(ഞങ്ങളുടെ ഭാഷയില്‍ പറഞ്ഞാല്‍ "വിട്ടുപോയി"). ചാടിയെണീറ്റ്‌ അവന്‍ പുറകെയും..

ഗ്രൗണ്ടില്‍ നിന്നും കൈതമുറിക്കാരുടെ പറമ്പ്‌ കഴിഞ്ഞാണു ഞങ്ങളുടെ പറമ്പ്‌. രണ്ടിനും ഇടയില്‍ വീതിയും ആഴവുമുള്ള ഒരു ഇടവഴി.(കൈതമുറിക്കാര്‍ മിടുക്കര്‍ ആയതു കൊണ്ട്‌ ഇപ്പോഴാ ഇടവഴിക്ക്‌ അര അടി പോലും വീതി ഇല്ല.) ഓടി വന്ന ഞാന്‍ സ്ഥിരം പ്രാക്ടീസിന്റെ ബലത്തില്‍ ഇടവഴി ചാടിക്കടന്ന് വീട്ടിലേക്ക്‌ ഓടി. പിന്നാലെ വന്ന ജോസഫ്‌ കുട്ടിയും ഇടവഴി ചാടിക്കടന്നെങ്കിലും ലാന്‍ഡ്‌ ചെയ്തത്‌ ഒരു കുപ്പിച്ചില്ല് കഷ്ണത്തില്‍ ആയിരുന്നു.

"അയ്യോ പാവേ.." എന്നുള്ള നിലവിളി കേട്ട്‌ ഞാന്‍ തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോള്‍ കാല്‍ നിറയെ ചോര ഒലിപ്പിച്ച്‌ കൊണ്ട്‌ കിടന്ന് പിടയുകയാണവന്‍.

അടുത്ത രണ്ടാഴ്ചക്കാലത്തേക്ക്‌ ജോസഫുകുട്ടി അമ്മയുടെ എളിയിലേറിയാണു ക്ലാസ്സില്‍ വന്നത്‌. എന്താണേലും ആ സംഭവത്തോടെ ഞങ്ങളുടെ കൂട്ട്‌ കെട്ട്‌ കൂടുതല്‍ അടുക്കുകയാണു ഉണ്ടായത്‌. ഞാന്‍ കാരണമാണല്ലോ അവനീ ഗതി വന്നത്‌ എന്ന കുറ്റബോധത്താല്‍ അവന്റെ ഹോംവര്‍ക്ക്‌, പകര്‍ത്തെഴുത്ത്‌ തുടങ്ങിയവ ഞാന്‍ തന്നെ ചെയ്തു കൊടുത്തു. എനിക്കവന്‍ 4 "ഒട്ടിപ്പോ" തരുകയും ചെയ്തു.

അയ്യോ..ജോസഫുകുട്ടിയുടെ കാര്യങ്ങള്‍ പറഞ്ഞിരുന്ന് നേരം പോയല്ലോ..പറയാന്‍ വന്ന നുറുങ്ങുകള്‍ ഇനിയൊരിക്കലാവാം.

അമ്മ പറഞ്ഞ കഥകള്‍ -2

2007-04-08T00:06:00.000+05:30

ഗള്‍ഫില്‍ പോയ മകന്‍ തിരിച്ചു വരുന്ന ദിനമാണിന്ന്.
നോക്കെത്താ ദൂരത്ത്‌ പരന്നു കിടക്കുന്ന ആ പാടശേഖരത്തിനറ്റത്തുള്ള വീട്ടില്‍ വഴിക്കണ്ണുമായി നോക്കിയിരിക്കുകയാണു അമ്മ.
മകള്‍ അടുക്കളയിലും....

"ദേ നോക്കിയേടി..ഒരു തടിയന്‍ ഈ വഴിക്കു വരുന്നു."
"എവിടെ അമ്മേ, ഞാനൊന്നു കാണട്ടെ..?"
"ഹൊ...എന്നാ തടിയാ അവനു ! ഒരാനയുടെ വലിപ്പമുണ്ട്‌."

നോക്കി നില്‍ക്കെ ആഗതന്‍ വന്നു വീട്ടുമുറ്റത്തേക്കു കയറുന്നു.
ഒരു നിമിഷം..

"എന്റെ പൊന്നുമക്കളേ..നീയായിരുന്നോടാ...എന്റെ കുഞ്ഞങ്ങു ക്ഷീണിച്ചു മെലിഞ്ഞു പോയല്ലോടാ...."
***********************************************************************************

നിറയെ ആനിക്കാവിള*കളുള്ള ആനി*യില്‍ പൊത്തിപ്പിടിച്ചു കേറുകയാണു മോനായി...
ചങ്കത്തടിയും കരച്ചിലുമായി അമ്മ താഴെയും...

"എടാ മോനായി പറഞ്ഞാല്‍ കേള്‍ക്കെടാ..കേറല്ലേടാ.."
" "
"എടാ നിന്നോടല്ലേടാ പറഞ്ഞത്‌, താഴെയിറങ്ങെടാ.."
" "
"എടാ മോനായി ആണ്ടെടാ ഒരു കൈവിള!! ആ വിളയിങ്ങു പറിച്ചേടാ മോനേ.."

~~പാലാക്കാര്‍ അല്ലാത്തര്‍ക്കായി...~~~
*ആനിക്കാവിള-ആഞ്ഞിലിമരത്തിന്റെ പഴം
*അനി-ആഞ്ഞിലി
*കൈവിള-കൈ എത്തും ദൂരത്തുള്ള ആനിക്കാവിള

**********************************************************************************

ഇനി ഓര്‍മ്മകളിലൂടെ - 1

2007-04-05T18:47:00.000+05:30

പത്താം ക്ലാസ്സ്‌ കഴിഞ്ഞു. വേനലവധിക്ക്‌ പതിവില്ലാത്ത നീളം. ഇനി ഊരുതെണ്ടലിന്റെ കാലം. ലോക്കല്‍ കൂട്ടൂകാര്‍ അനവധി...(മിക്കവാറും വീടുകളിലൊക്കെ കമ്പൂട്ടറും, ഇന്റര്‍നെറ്റും ആയതിനാല്‍ കുട്ടിച്ചാത്തന്മാരുടെ ശരിയായ പേരുകള്‍ ഉപയോഗിക്കാന്‍ നിര്‍വ്വാഹമില്ല..എനിക്കിനിയും നാട്ടില്‍ പോകേണ്ടതാ )....

എന്റെ വീടിനു തൊട്ടു പിറകില്‍ കിടക്കുന്ന സ്കൂള്‍ ഗ്രൗണ്ടാണു നാട്ടിലെ പ്രധാന സാസ്കാരികകേന്ദ്രം. എഴുത്തും, വായനയും ഒന്നും അച്ചായന്മാര്‍ക്ക്‌ വലിയ പഥ്യം ഇല്ലാതിരുന്നതു കൊണ്ടോ എന്തൊ, നാട്ടില്‍ ലൈബ്രറി എന്നൊരു സംവിധാനം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പള്ളി, കന്യാസ്ത്രീമഠം, മഠം വക യു.പി സ്കൂള്‍, പോസ്റ്റ്‌ ഒാഫീസ്‌...കഴിഞ്ഞു നാട്ടിലെ പ്രധാന സ്ഥാപനങ്ങള്‍!!! ദോഷം പറയരുതല്ലോ...പരദൂഷണപ്രചാരകേന്ദ്രങ്ങളായി ഒരു കള്ളുഷാപ്പും, ചായക്കടയും താഴത്തെ കവലയില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു

കുന്നും, മലകളും ഒന്നും ഇല്ലാത്ത നാട്ടില്‍ നിന്നു വരുന്നവര്‍ക്ക്‌ ഒട്ടും ദഹിക്കുന്ന പ്രയോഗങ്ങളല്ല ഈ "താഴത്തെ കവല", "മോളിലത്തെ പള്ളി" തുടങ്ങിയവ.

"താഴത്തെ കവല എന്നു പറഞ്ഞപ്പോള്‍ നീയെന്താ പനയുടെ മുകളിലാണോ താമസം" എന്ന് ചോദിച്ചത്‌ ആരായിരുന്നോ എന്തോ ?

പത്താം ക്ലാസ്സ്‌ കഴിഞ്ഞതോടെ ചെക്കന്‍ മുതിര്‍ന്നവനായി എന്ന് വീട്ടുകാര്‍ കരുതിയതിനാലോ എന്തോ "വീട്ടീല്‍ വിളക്ക്‌ വെക്കുന്നതിനു മുമ്പ്‌ പുരയില്‍ കയറണം" എന്ന നിബന്ധന ഒഴിവായിക്കിട്ടി.

വൈകുന്നേരങ്ങളില്‍ സ്കൂള്‍ഗ്രൗണ്ടില്‍ നല്ല തിരക്കായിരിക്കും..സീസണനുസരിച്ച്‌ വോളിബോള്‍, ഫുട്ബോള്‍, ക്രിക്കറ്റ്‌ തുടങ്ങി ഒരുമാതിരിപ്പെട്ട എല്ലാ കായികവിനോദങ്ങളും അവിടെ നടക്കാറുണ്ടായിരുന്നു. പിന്നെ കബടി, സ്റ്റോപ്പ്‌, സാറ്റ്‌ തുടങ്ങിയ നാടന്‍ വിനോദങ്ങള്‍ വേറെയും
കളികളുടെ കൂടുതല്‍ ജനകീയമായ പേരുകള്‍ ഓര്‍മ്മയില്ല. ആര്‍ക്കെങ്കിലും അറിയാമെങ്കില്‍ പറഞ്ഞു തരൂ....
സ്റ്റോപ്പ്‌ : രണ്ടു ടീമായിട്ടാണു കളി. തറയില്‍ ഒന്നിനു മുകളില്‍ ഒന്നായി അടുക്കി വച്ചിരിക്കുന്ന ഏഴ്‌ കല്‍ച്ചീളുകള്‍ പന്ത്‌ വച്ച്‌ എറിഞ്ഞിടും. മറ്റേ ടീമിന്റെ ഏറുകൊള്ളാതെ കല്ലുകള്‍ തിരികെ അടുക്കി വക്കണം.
സാറ്റ്‌ : നിങ്ങള്‍ക്കെല്ലാം അറിയാവുന്ന കളി തന്നെ ! ഒരാള്‍ കണ്ണടച്ച്‌ പത്തു വരെ എണ്ണും, ബാക്കി ഉള്ളവര്‍ ഒളിക്കും.

സമപ്രായക്കാര്‍ ഞങ്ങള്‍ നാലു പേര്‍ തമ്മിലാണു വലിയ കൂട്ട്‌. ഞാന്‍(ഇരട്ടപ്പേര്‍ പറയൂല്ല കേട്ടോ..കൂയ്‌), ജോസഫുകുട്ടി(കൂര്‍ങ്ങ), പിന്നെ രണ്ടു ബിജുമാര്‍(അട്ട,തോട്ടിക്കാലന്‍).ആളെണ്ണം അധികം വേണ്ട സമയങ്ങളില്‍ അട്ട ബിജുവിന്റെ അനിയന്‍ ബിജേഷിനെയും(കപീഷ്‌), തോട്ടിക്കാലന്‍ ബിജുവിന്റെ അനിയന്‍ ബിനീഷിനെയും(കൊട്ടുവടി) ഞങ്ങളുടെ ഗ്യാങ്ങില്‍ സഹകരിപ്പിച്ചിരുന്നു.

പേരു കേട്ട പു.ക.കു( പുരാതീന കത്തോലീക്ക കുടുംബങ്ങള്‍)ലെ മൊതലാളിപ്പിള്ളേരും, ജോലിക്കു പോകുന്ന സീനിയേര്ഴ്സും, കടുംവെട്ട്‌ കാര്‍ന്നൊന്മാരും ഒക്കെയായി ഇരുപതോളം സ്ഥിരം കുറ്റികള്‍ ഗ്രൗണ്ടില്‍ എത്തിച്ചേരാറുണ്ടായിരുന്നു.പിന്നെ വല്ലപ്പോഴും വരുന്ന അതിഥികളായി മൂന്ന് നാലുപേര്‍ വേറെയും. അതു കൊണ്ട്‌ മിക്കവാറും കളിക്കാറുള്ള വോളിബോള്‍ കളിയുള്‍പ്പെടെ ഏതു കളി കളിച്ചാലും ആളെണ്ണം കൂടുതല്‍ ആയിരിക്കും. പിന്നെ തെറിവിളിയായി, വഴക്കായി. ബഹുപൂരമായിരിക്കും..

മിക്കവാറും ദിവസവും ബെറ്റ്‌ വെച്ചാണു കളികള്‍ കളിക്കുന്നത്‌. വൈകുന്നേരമായാല്‍ ബെറ്റ്‌ ജയിച്ച ടീം വാങ്ങിക്കൊണ്ടു വരുന്ന ബ്രെഡും, പഴവും കഴിച്ചിട്ട്‌ ചര്‍ച്ചകള്‍ തുടങ്ങും. നാട്ടുകാര്യം, രാഷ്ട്രീയം, പരദൂഷണം, സാഹിത്യം, അശ്ലീലം തുടങ്ങി ദിനവും എന്തെങ്കിലും വിഷയങ്ങള്‍ ഉണ്ടാവും. ചൂടു പിടിച്ച ചര്‍ച്ചകള്‍ ചിലപ്പോഴൊക്കെ അടിയിലും കലാശിക്കാറുണ്ടായിരുന്നു. അവനവന്റെ വീട്ടിലെ സാഹചര്യവും, "ചട്ടിക്കെണ്ണം കൊടുക്കുന്ന സമയവും" നോക്കി ഓരോരുത്തരായി പാതിരാത്രിയോളം നീളുന്ന ഈ സദസ്സില്‍ നിന്നും വിട വാങ്ങും.

ഗ്രൗണ്ടിലെ ജൂനിയേര്ഴ്സ്‌ ആയ ഞങ്ങളുടെ ഗ്രൂപ്പ്‌ എത്രയും പെട്ടന്ന് മുതിര്‍ന്നവരുടെ ശ്രദ്ധ പിടിച്ചെടുക്കാനുള്ള തത്രപ്പാടിലായിരുന്നു. നയപരമായ പല തീരുമാനങ്ങളിലും ഞങ്ങളുടെ അഭിപ്രായങ്ങള്‍ക്ക്‌ വേണ്ടത്ര പരിഗണന കിട്ടിയിരുന്നില്ല.

പത്തു പേര്‍വീതം ഇരു കോര്‍ട്ടിലും നിറഞ്ഞു നിന്നാണു വോളിബോള്‍ കളി. ബഡാപാര്‍ട്ടികള്‍ക്ക്‌ പിന്നില്‍ എക്സ്ട്രാ ബാക്ക്‌ പൊസിഷനില്‍ ആണു ഞങ്ങള്‍ പയ്യന്‍സിന്റെ സ്ഥാനം. അതും നാലു പേര്‍ വീതം. സര്‍വ്വ്‌ ചെയ്യാന്‍ വല്ലപ്പോഴും അവസരം കിട്ടുമെന്നതല്ലാതെ പന്തില്‍ തൊടാന്‍ പറ്റുന്നത്‌ അപൂര്‍വ്വമായിരുന്നു. അങ്ങനെയിരിക്കെ അപ്പുറത്തെ ടീമിലെ "കൊണാപ്പന്റെ" ഒരു അത്യുജ്ജല സ്മാഷ്‌ എന്റെ നേര്‍ക്ക്‌ പാഞ്ഞു വന്നു. കൈ രണ്ടും കോര്‍ത്ത്‌ പിടിച്ചിരുന്നതിനാല്‍ എന്ത്‌ ചെയ്യണം എന്നാലോചിച്ച്‌ വന്നപ്പോഴേക്കും പന്ത്‌ നെഞ്ചില്‍ വന്നിടിച്ച്‌ ഞാന്‍ പുറകോട്ട്‌ മറിഞ്ഞു വീണിരുന്നു. ഗെയിമിലെ ആ ലാസ്റ്റ്‌ ബോളില്‍ ബെറ്റ്‌ തോറ്റ്‌ ദേഷ്യം പിടിച്ച സെബിച്ചേട്ടന്‍ ഞങ്ങള്‍ കുഞ്ഞന്മാരെ ടീമില്‍ നിന്ന് പുറത്താക്കി. വാശിമൂത്ത ഞങ്ങള്‍ വേറെ കളികളുടെ ആലോചനയില്‍ ആയി. അവസാനം ഷട്ടില്‍ ആണു നമുക്ക്‌ പറ്റിയ കളി എന്ന തീരുമാനത്തില്‍ എത്തി.

പിറ്റേ ദിവസത്തെ കഠിനാദ്ധ്വാനഫലമായി വോളിബോള്‍ കോര്‍ട്ടിനു സമാന്തരമായി ഒരു ഷട്ടില്‍ കോര്‍ട്ട്‌ ഉണ്ടാക്കാന്‍ സാധിച്ചെങ്കിലും പിന്നെയും പ്രശ്നങ്ങള്‍ ബാക്കിയായിരുന്നു. പണമായിരുന്നു പ്രധാന പ്രശ്നം. തോട്ടീണ്ടിയില്‍(തോടിന്റെ വക്ക്‌) നിന്ന മരുത്‌ മരം വെട്ട്‌ പോസ്റ്റുകള്‍ ഉണ്ടാക്കിയെങ്കിലും, ഷട്ടില്‍ ബാറ്റിനും, നെറ്റിനും പണം വേണം. വീട്ടിലെങ്ങാനും ഈ ആവശ്യം പറഞ്ഞാല്‍ അതോടെ ഗ്രൗണ്ടില്‍ പോക്ക്‌ തീരും. പോരാത്തതിനു "അവിടെപ്പോയി തുള്ളുന്ന നേരത്ത്‌ നിനക്കീ വീട്ടുമുറ്റത്തെ പുല്ല്ല് പറിച്ചു കൂടെ " എന്ന് അമ്മ ചോദിച്ചിട്ട്‌ അധിക ദിവസമായിട്ടില്ല. മറ്റവന്മാരുടെ സാമ്പത്തിക സ്ഥിതി എന്നേക്കാള്‍ വളരെ മോശവുമായിരുന്നു.

എന്താണേലും ഞങ്ങള്‍ മറ്റുള്ളവരെ വെല്ലുവിളിച്ച്‌ വേറെ ഷട്ടില്‍ കോര്‍ട്ട്‌ വെട്ടിക്കഴിഞ്ഞു. ഇനി നാണം കെടാന്‍ വയ്യ. കൂട്ടത്തില്‍ ഇത്തിരി മൂത്തവനായ അട്ടബിജുവാണു എപ്പോഴും ഐഡിയാകള്‍ ഉണ്ടാക്കാറുള്ളത്‌. അവന്‍ ഒരു കിടുക്കന്‍ ഐഡിയാ പറഞ്ഞു.

"പള്ളിപ്പെരുന്നാള്‍ അടുത്ത ആഴ്ചയാണല്ലൊ. ഇത്തവണ വര്‍ക്കിച്ചന്‍ ചേട്ടനാണു (നാട്ടിലെ പുതുപ്പണകാരന്‍) പ്രസുദേന്തി. "പുള്ളിക്കാരന്‍" ഗാനമേളയാണു ബുക്ക്‌ ചെയ്തിരിക്കുന്നത്‌. അതും വളരെ പ്രശസ്തമായ മൂവാറ്റുപുഴ ഏയ്ഞ്ചല്‍ വോയിസിന്റെ. ഇക്കൊല്ലം അതു കൊണ്ടു "പൂരാ" ആളായിരിക്കും. "

ഇത്രയും പറഞ്ഞ്‌ ബിജു നാടകീയമായി ഒന്നു നിര്‍ത്തി ഞങ്ങളെ എല്ലാം ഒന്നു നോക്കി. എല്ലാവരും മിഴിച്ചിരിക്കുകയാണു.

"നമുക്ക്‌ പെരുന്നാളിനു ഒരു ചായക്കടയിട്ടാലോ..?"
"പിന്നേ...നാട്ടുകാരുടെ തല്ലു മേടിക്കാന്‍ വേറെ പണിയില്ല." എന്തിനും ഉടക്കിടുന്ന കപീഷ്‌ ചാടിപ്പറഞ്ഞു.
എനിക്കും, ജോസുകുട്ടിക്കു പ്രത്യേകിച്ച്‌ എതിര്‍പ്പൊന്നും ഇല്ല.
"എന്നാലും അതിനും കുറച്ചു കാശ്‌ വേണ്ടേ..?" തോട്ടിക്കാലന്റെ ബുദ്ധി പ്രവര്‍ത്തിച്ചു.
"കാശായിട്ടു വേണ്ടന്നേ...ഓരോ വീട്ടില്‍ നിന്നും പറ്റുന്ന സാധനങ്ങള്‍ മതി.എല്ലാവരും അവരോര്‍ക്ക്‌ എന്തു പറ്റുമെന്ന് ആലോചിച്ച്‌ പറയൂ..."

എനിക്ക്‌ ആലോചിച്ചിട്ട്‌ ഒരു എത്തും പിടിയും കിട്ടിയില്ല. സാധനം മാത്രമല്ല പ്രശ്നം. നാട്ടിലെ ഒരുമാതിരി കൊള്ളാവുന്ന വീട്ടിലെ പയ്യന്‍ പള്ളിപ്പെരുന്നാളിനു ചായക്കട ഇടുന്നത്‌ വലിയ നാണക്കേടായിട്ടേ വീട്ടീല്‍ കരുതൂ. സംഭവം എനിക്കും ഇത്തിരി നാണക്കേടു തന്നെയാണു. എങ്കിലും അതിലും വലിയൊരു കാര്യത്തില്‍ എന്റെയും കൂടെ നാണക്കേട്‌ മാറ്റാന്‍ വേണ്ടി ഒരുമിച്ച്‌ കഷ്ടപ്പെടുന്ന അവന്മാരോട്‌ കുടുംബത്തിന്റെ അന്തസ്സിനെക്കുറിച്ച്‌ പറയാന്‍ പറ്റത്തില്ല. ആലോചനയുടെ അവസാനം ഒരു മുഖം തെളിഞ്ഞു വന്നു. വകയില്‍ ഒരു അമ്മാവനായ അജയന്‍ മാമന്‍ !! മൂപ്പര്‍ക്ക്‌ ഇത്തിരി വാഴകൃഷിയൊക്കെയുണ്ട്‌. കക്ഷിയോടു ഒരു വാഴക്കുല ചോദിക്കാം. വീട്ടില്‍ പറഞ്ഞു സമ്മതിപ്പിക്കുന്ന കാര്യവും പുള്ളിയെ ഏല്‍പ്പിക്കാം. കാര്യങ്ങള്‍ വീട്ടില്‍ കൂടി ആലോചിച്ചിട്ട്‌ വൈകിട്ട്‌ തീരുമാനമെടുക്കാം എന്ന് പറഞ്ഞ്‌ ഞങ്ങള്‍ പിരിഞ്ഞു.

എന്താണേലും അജയന്‍ മാമന്‍ സഹായിച്ചു. ഒരു ഏത്തവാഴക്കുല തന്നതിനു പുറമേ
"എല്ലാ തൊഴിലിനും അതിന്റെ മാന്യതയുണ്ട്‌..കാശുണ്ടാക്കുന്നതെങ്ങനെയെന്ന് അവന്‍ പടിക്കട്ടേ.."
എന്ന് അമ്മയോട്‌ പറയുക കൂടി ചെയ്തു. അതിന്‍ പ്രകാരം മനസില്ലാമനസ്സോടു കൂടിയാണേലും പരിപാടിക്ക്‌ വീട്ടില്‍ നിന്നും അനുവാദം കിട്ടി.

വൈകുന്നേരത്തേ മീറ്റില്‍ കാര്യങ്ങള്‍ തീരുമാനമായി.
ഒപ്പം ചായക്കടയിലെ ഐറ്റങ്ങളും, വിലയും.
കട്ടന്‍ കാപ്പി - 1 രൂ.
ഏത്തപ്പഴം - 3 രൂ
പൊറൊട്ട - 1.50 രൂ
ഉള്ളിക്കറി -
പപ്പടബോളി - 1 രൂ.

കൊണ്ടു വരേണ്ട സാധനങ്ങള്‍
==================
ഞാന്‍ - ഏത്തക്കുല.
അട്ട ബിജു- പാത്രങ്ങള്‍, കാപ്പിപ്പൊടി, പഞ്ചസാര, എണ്ണ.
തോട്ടിക്കാലന്‍- മൈദ
ജോസഫുകുട്ടി- പപ്പടം, സവാള.

ജോസഫുകുട്ടിയുടെ ബന്ധു കുട്ടപ്പായിച്ചേട്ടന്‍ പൊറോട്ടയും, ഉള്ളിക്കറിയും ഉണ്ടാക്കിത്തരും, ഒരു കുപ്പി കള്ളിനുള്ള കാശ്‌ പെരുന്നാളു കഴിഞ്ഞ്‌ കൊടുക്കണം.പപ്പടബോളി(പപ്പടവട) ഞങ്ങള്‍ പിള്ളേര്‍ തന്നെ ഉണ്ടാക്കും.

അപ്പോഴാണു വേറൊരു പ്രശ്നം തോട്ടിക്കാലന്‍ കണ്ടു പിടിച്ചത്‌.
"പെരുന്നാളിനു ഇനി രണ്ടു ദിവസമേ ഉള്ളൂ..ഏത്തക്കുല കരിമ്പച്ചയായിത്തന്നെ ഇരിക്കുന്നു."
"അതിനെന്നാ, പത്തായത്തില്‍ വച്ചാല്‍ ഒറ്റ ദിവസം പോരേ...മുറ്റു പഴമാകും" അട്ട ബിജു ഐഡിയ കണ്ടെത്തിക്കഴിഞ്ഞു.
പത്തായം ഉള്ള പു.ക.കു. വീടുകളിലൊക്കെ ചോദിച്ചു നോക്കി. എല്ലാവര്‍ക്കും ഒരേ ഉത്തരം. അതും എന്താ, ഏതാ, ചായക്കടയില്‍ എന്നാക്കെ ഐറ്റം ഉണ്ട്‌...എല്ലാം ചോദിച്ചറിഞ്ഞ ശേഷം.
"അയ്യോ പത്തായം നിറയേ സാധനം ഇരിക്കുകയാണല്ലോ.."

അട്ട ബിജുവിനാണോ ഐഡിയാക്കു പഞ്ഞം..!!!കുല പഴുപ്പിക്കാന്‍ ഞങ്ങള്‍ക്ക്‌ മാര്‍ഗ്ഗം കിട്ടി.

അട്ടയുടെ പറമ്പില്‍ വലിയൊരു കുഴിയെടുത്തു. അതില്‍ നനഞ്ഞ വാഴക്കച്ചി ഇട്ട്‌ അതിന്‍ മീതേ ഏത്തക്കുല ഇറക്കി വച്ചു. എന്നിട്ട്‌ കുഴിക്കു മീതേ കപ്പത്തണ്ടുകള്‍ നെടുകയും കുറുകെയും വച്ചു. അതിന്റെ മീതേ വാഴക്കച്ചി.എന്നിട്ട്‌ ചെളിമണ്ണ്‍ വാരിക്കുഴച്ച്‌ കുഴി അടച്ചു. കുഴി അടക്കുന്നതിനു മുമ്പായി ഒരു കപ്പത്തണ്ട്‌ കുഴിക്കുള്ളിലേക്ക്‌ തള്ളി വച്ചിരുന്നു. കുഴി അടച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ആ കമ്പ്‌ ഊരി എടുത്തു. ഒരു കമ്പിന്റെ മുഴുപ്പില്‍ കുഴിക്കുള്ളിലേക്ക്‌ ഒരു ദ്വാരം. അതിലൂടെ കടലാസ്സും, ഇലകളും കത്തിച്ച പുക ഒരു മുറം കൊണ്ട്‌ വീശീ കുഴിക്കുള്ളില്‍ നിറച്ചു. കുഴി നിറയെ കട്ടിപ്പുക നിറഞ്ഞുവെന്ന് ഉറപ്പായപ്പ്പ്പോള്‍ ആ ദ്വാരം കൂടി ചെളി വച്ച്‌ അടച്ചു. പെരുന്നാളിന്റെ അന്ന് രാവിലെ കുഴി തുറന്നപ്പ്പ്പോള്‍ ഏത്തക്കുല നന്നായി പഴുത്തിരുന്നു. (ദൈവാധീനം....എലികള്‍ ആരും വിവരം അറിഞ്ഞില്ല....ഇല്ലേല്‍ അട്ടബിജു തല്ലു കൊണ്ടേനേ..).

പിന്നത്തെ വലിയ പ്രശ്നം പള്ളീലച്ചനോട്‌ അനുമതി മേടിക്കുക എന്നതാണു. കൂട്ടത്തില്‍ ജോസഫുകുട്ടി മാത്രമേ ക്രിസ്ത്യാനി ഉള്ളൂ..അവനാണേല്‍ പള്ളിയില്‍ കേറാതെ നടക്കുന്ന കുഞ്ഞാടുമാണു. അവന്റെ മോന്ത കണ്ടാല്‍ത്തന്നെ അച്ചന്‍ ഉടക്കിടാന്‍ ചാന്‍സുണ്ട്‌..എങ്കിലും അവനേയും കൂട്ടി പോയി. കാര്യം പറഞ്ഞപ്പോള്‍ തറവാടക 10രൂപാ വേണമെന്നായി അച്ചന്‍. കാലുപിടിത്തതിനൊടുവില്‍ അച്ചന്‍ വഴങ്ങി.
പണികള്‍ പിന്നെയും ബാക്കിയായിരുന്നു. കപ്പക്കമ്പുകളും, ഈന്ത ഇലകളും, വാഴക്കച്ചിയും ചേര്‍ത്ത്‌ ഒരു തട്ടുമുട്ടു കടയുണ്ടാക്കി. തലേരാതി ഉറക്കിളച്ചിരുന്ന് പപ്പടബോളിയുണ്ടാക്കി.

അവസാനം ആ ദിനം വന്നെത്തി.
പക്ഷെ എല്ലാക്കൊല്ലവും ഉത്സാഹത്തോടെ പങ്കെടുത്തിരുന്ന പല ആഘോഷങ്ങളും എനിക്കു നഷ്ടമായി.
രാത്രിയായി..ഗാനമേള തുടങ്ങി.
കടയില്‍ പ്രതീഷിച്ച അത്രയുമില്ലേലും ഇടക്കൊക്കെ ആളുകള്‍ എത്തിത്തുടങ്ങി.
മുന്‍ ധാരണപ്രകാരം ഞങ്ങള്‍ എല്ലാവരും എല്ലാ ജോലിയും മാറി മാറി ചെയ്തു. മാനേജര്‍ ആയി ഇരിക്കാന്‍ എല്ലാവരും തമ്മില്‍ വഴക്കായപ്പോള്‍ അജയന്‍ മാമന്‍ ആണു ഈ ഒത്തുതീര്‍പ്പ്‌ ഫോര്‍മുല നിര്‍ദ്ദേശിച്ചത്‌.

ഇതിനിടക്ക്‌ ഒരു കാര്യം ഞാന്‍ പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിച്ചു. ഒറ്റ ഏത്തപ്പഴം പോലും ചിലവായിട്ടില്ല. രാത്രിയില്‍ തണുത്ത ഏത്തപ്പഴം ആരു വാങ്ങാന്‍? ഞാന്‍ ബോര്‍ഡില്‍ ഏത്തപ്പഴം - 3 രൂ എന്നത്‌ മാറ്റി ഇങ്ങനെ എഴുതിച്ചേര്‍ത്തു.
ഏത്തപ്പഴം പുഴുങ്ങിയത്‌ - 3.50 രൂ.
ആ ഐഡിയ ഏറ്റു.
ഒന്ന് രണ്ട്‌ പേര്‍ പഴം പുഴുങ്ങിയത്‌ ഓര്‍ഡര്‍ ചെയ്തു.
പക്ഷേ എങ്ങനെ പഴം പുഴുങ്ങും..
ആകെയുള്ള ഒരു കലത്തില്‍ കട്ടങ്കാപ്പിക്കുള്ള വെള്ളം തിളച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.ഞാന്‍ ഒന്നും ആലോചിച്ചില്ല ഏത്തപ്പഴം എടുത്ത്‌ അതേ വെള്ളത്തില്‍ തട്ടി. അഞ്ചു മിനിറ്റില്‍ പഴം പുഴുങ്ങിയത്‌ റെഡി.അങ്ങനെ വിജയകരമായി ഒരേ വെള്ളത്തില്‍ കട്ടങ്കാപ്പി ഉണ്ടാക്കുകയും, ആവശ്യക്കാര്‍ക്ക്‌ പഴം പുഴുങ്ങിക്കൊടുക്കുകയും ചെയ്തു..

ഗാനമേള തീരാരായി. ഞങ്ങളുടെ ഐറ്റംസ്‌ ഒക്കെ ഏതാണ്ട്‌ തീര്‍ന്നു. എല്ലാവരും നന്നായി എന്നു പറഞ്ഞ പൊറോട്ട ഇത്തിരിപോലും ബാക്കിയില്ല. കൊതി സഹിക്കാതെ ജോസഫുകുട്ടി മാത്രം സ്വന്തം പോക്കറ്റില്‍ നിന്നും 4.50 മുടക്കി പൊറോട്ടയും ഉള്ളിക്കറിയും ഇടക്കെപ്പോഴോ കഴിച്ചിരുന്നു. ഇനി ബാക്കിയുള്ളത്‌ രണ്ട്‌ "പിറുങ്ങിണി" ഏത്തപ്പഴം മാത്രം.ഗാനമേള ടീമിലെ സൂപ്പര്‍ ഗായകന്‍ ചാക്കോ അവസാന സൂപ്പര്‍ ഹിറ്റ്‌ ഗാനം പാടുന്നു.
"പൊന്നും കുരുശു മുത്തപ്പ്പ്പോ പൊന്മല കേറ്റം"

അപ്പോഴാണു ഒരു കാര്‍ന്നോരും കൊച്ചു മകനും കാപ്പി കുടിക്കാനായി വന്നത്‌. പയ്യനു പൊറൊട്ട വേണം. പൊറോട്ട തീര്‍ന്നെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോള്‍ ഉള്ളതു താ എന്നായി കാര്‍ന്നോര്‍.ഞാന്‍ ആയിരുന്നു ആ സമയം അടുക്കള ഡ്യൂട്ടി. ഞാന്‍ ഏത്തപ്പഴം രണ്ടും എടുത്ത്‌ വെള്ളത്തില്‍ ഇട്ടു. ഇനി ആരും വരില്ല എന്ന് കരുതി തീയൊക്കെ കെടുത്തിയിട്ട്‌ കുറേ നേരം ആയിരുന്നു. വീണ്ടും കുനിഞ്ഞിരുന്ന് തീയൂതാനുള്ള മടി കാരണം കുറച്ചു നേരം ഏത്തപ്പഴം ചെറുചൂടുള്ള വെള്ളത്തില്‍ ഇട്ടിട്ട്‌ കൊടുക്കമെന്നു കരുതി. കെളവനു കണ്ണും നല്ല പോലെ പിടിക്കുന്നില്ല. ഒരാളെ പറ്റിച്ചാല്‍ ആരറിയാനാ..?

അതിനുള്ള ശിക്ഷ അന്തോണീസു പുണ്യാളന്‍ അപ്പോ തന്നെ തന്നു. കാര്‍ന്നോര്‍ തിരക്കു കൂട്ടുന്നത്‌ കണ്ട്‌ പഴമെടുക്കാന്‍ നോക്കിയപ്പൊ തവി കണ്ടില്ല. ഞാന്‍ കൂടുതലൊന്നും ആലോചിച്ചില്ല. നേരേ കൈയിട്ട്‌ ഏത്തപ്പഴങ്ങള്‍ എടുത്തു. ചെറു ചൂടേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളുവെങ്കിലും, മുട്ടു വരെ കൈ നല്ല പോലെ പൊള്ളി. പോരാത്തതിനു പുഴുങ്ങാത്ത പഴം കൊടുത്തെന്ന് പറഞ്ഞ്‌ കിഴവന്റെ വക തെറി കിട്ടുകയും ചെയ്തു.

അങ്ങനെ പെരുന്നാള്‍ പ്രമാണിച്ച്‌ ഉണ്ടായ എന്റെ നഷ്ടങ്ങള്‍ താഴെ പറയുന്ന പ്രകാരം രാത്രിയില്‍ കിടക്കുന്നതിനു മുമ്പ്‌ ഞാന്‍ മനസ്സില്‍ എഴുതിവച്ചു.
1. പെരുന്നാള്‍ സംബന്ധമായ എല്ലാ ആഘോഷങ്ങളും, ഗാനമേളയും
2. പള്ളിമുറ്റത്ത്‌ നടന്നെന്ന് പറയപ്പെടുന്ന് കൂട്ടത്തല്ല് താഴെ ചായക്കടയില്‍ ബിസിയായിരുന്ന കൊണ്ട്‌ കാണാന്‍ പറ്റാതിരുന്നത്‌.
3. കൈ പൊള്ളിയതും, കെഴവന്റെ തെറിയും
4. പിന്നെ ഏറ്റവും പ്രധാനമായി, വളരെയേറെ കൊതിയുണ്ടായിരുന്ന പൊറോട്ടയും, ഉള്ളിക്കറിയും രുചിച്ച്‌ നോക്കാന്‍ പോലും കിട്ടാതിരുന്നത്‌.

എന്നാലും ഞാന്‍ സന്തൊഷവാനാണു. ചായക്കടനടത്തിയ വകയില്‍ എല്ലാ ചിലവും(കുട്ടപ്പായി ചേട്ടനു കൊടുത്ത കള്ള്‌ കാശുള്‍പ്പെടെ) കഴിഞ്ഞ്‌ ലാഭം കിട്ടിയത്‌ 356.50 രൂ.

നാലു ഷട്ടില്‍ ബാറ്റും(തടി- സ്നീല്‍ ബാറ്റ്‌ അന്നൊരു ഡ്രീം ആയിരുന്നു), നെറ്റും വാങ്ങിയതു ശേഷം മിച്ചമുണ്ടായിരുന്ന കാശിനു അവരാച്ചന്‍ ചേട്ടന്റെ കടയില്‍ നിന്നും ഓരോ സോഡാനാരങ്ങാ വെള്ളം കഴിച്ചു കൊണ്ടു നില്‍ക്കുമ്പോഴും കഴിക്കാതെ പോയ ഒരു കഷ്ണം പോറോട്ട മനസ്സിലെവിടെയോ മുറിവേല്‍പ്പിച്ചിരുന്നോ..?

എന്താണേലും ഞങ്ങളുടെ അഭിപ്രായങ്ങള്‍ക്കു ഗ്രൗണ്ടില്‍ ഒരു വിലയുണ്ടായി. ഷട്ടില്‍ കോര്‍ട്ടില്‍ ക്രമേണ തിരക്കും ഏറി.

അമ്മ പറഞ്ഞ കഥകള്‍

2007-03-07T13:40:00.000+05:30

1.
************************************************************************
"എവിടെപ്പോയതാ എന്റെ ശാരദാമ്മേ ?"
"മകന്റെ വീട്ടീല്‍ നിന്നും വരുന്ന വഴിയാണേ.."
"എന്നാക്കെയുണ്ട്‌ വിശേഷങ്ങള്‍ ?"
"ഓ എന്നാ പറായാനാ. അവന്റെ ഒരു കഷ്ടകാലം.."
"എന്നാതാ എന്നാ പറ്റി"
"മരുമകള്‍ ഒരു പണിയും ചെയ്യില്ലന്നേ. രാവിലെ കഞ്ഞീം കറിയും വച്ച്‌ അലക്കും കഴിഞ്ഞേച്ച്‌ അവള്‍ ചുമ്മായിരിക്കും, മാര്‍ക്കറ്റില്‍ പോക്കും, പിള്ളേരെ സ്കൂളില്‍ നിന്നും കൊണ്ടു വരുന്നതും ഒക്കെയായി മകനു പിടിപ്പതു പണിയാ..അവനാകെയങ്ങു മെലിഞ്ഞു പോയി."
"അയ്യോ കഷ്ടം !! പിന്നെ ശാരദാമ്മയുടെ മകള്‍ക്കെന്നാ ഉണ്ട്‌ വിശേഷം"
"അവള്‍ക്ക്‌ പരമസുഖമാ കേട്ടോ..ചുമ്മായിരുന്നാല്‍ മതി. കഞ്ഞി വക്കുന്നതുള്‍പ്പെടെ എല്ലാ പണിയും കെട്ടിയോന്‍ ചെയ്യും !!!"

2.
************************************************************************
" ഈ നാശം പിടിച്ച മരുമോളുടെ കാര്യം ഒന്നും പറയേണ്ട...എല്ലാ ഓണത്തിനും വിഷൂനും ഓണത്തിനും വിഷൂനും എണ്ണ തേച്ചുകുളിയാ..കുടുമ്മം വെളുപ്പിക്കാനായിട്ട്‌....
അതേ സമയം എന്റെ മോളാണെങ്കില്‍ എന്തു മര്യാദക്കാരിയാ...അവള്‍ ചൊവ്വാഴ്ച തേച്ചു കുളിച്ചാല്‍ പിന്നെ വെള്ളിയാഴ്ചയേ തേച്ചു കുളിക്കൂ..."

3.
************************************************************************
"ഡാ ശങ്കരാ..."
"അടിയന്‍"
"നീയ്യാ പ്ലാവില്‍ നിന്നും ഒരു ചക്ക പറിച്ചോണ്ടു വാ"
"അടിയന്‍"
"ഒരെണ്ണം മാത്രമേ പറിക്കാവൂ. മനസ്സിലായല്ലോ.."
"അടിയന്‍"

ഡും...ഡും

"എന്താദ്‌, രണ്ടു ശബ്ദം കേട്ടല്ലോ..നിന്നോട്‌ ഒന്നേ പറിക്കാവൂ എന്ന് പറഞ്ഞതല്ലേ..ഏഭ്യന്‍ "
"ഒന്നടിയനാണേ."
"നിനക്കൊന്നു വേണേന്‍ നൊമ്മോടു ചോദിക്കേണ്ടേ..ശുംഭന്‍"
"വീണതില്‍ ഒന്ന് അടിയനാണേ.."
"വീണതു രണ്ടും നോമെടുക്കും. അഹങ്കാരി നീ അത്രക്കായോ "
"അതല്ലേ..ചക്ക ഒന്നേ വീണൊള്ളേ..രണ്ടാമതു വീണത്‌ അടിയനാണേ.."

കല്‍പ്പിത സൗഭാഗ്യം

2007-01-17T19:05:00.000+05:30

മറ്റാരോ ചെയത കാര്യങ്ങളുടെ ക്രഡിറ്റ്‌ നമുക്ക്‌ കിട്ടുക.അങ്ങനെ നമ്മള്‍ ആളു കളിക്കുക. ഇത്തരമൊരു കല്‍പിത സൗ(ദൗര്‍)ഭാഗ്യം പണ്ടു മുതലേ എനിക്ക്‌ എങ്ങനെയോ കൈ വന്നിരുന്നു. എന്താണോ എന്തോ..മറ്റുള്ളവര്‍ എന്നെ പലപ്പോഴും തെറ്റായി മനസ്സിലാക്കുന്നു.

മൂന്നാ ക്ലാസ്സിലെത്തി നില്‍ക്കുന്ന ബാല്യകാലം. ബെഞ്ചില്‍ തൊട്ടടുത്തിരിക്കുന്ന തോഴന്‍, ബിനു ജന്മനാ ഒരു കലാകാരനും ഗായകനും ഒക്കെയാണു. മലയാള പുസ്തകത്തിലെ പദ്യങ്ങള്‍ കന്യാസ്ത്രീയമ്മ ഒരു വട്ടം പറഞ്ഞു തരും. പിന്നെ കുട്ടികള്‍ അത്‌ നോക്കി വായിക്കണം. വരിവരിയായി ഓരോരുത്തരായി എഴുന്നേറ്റ്‌ നിന്ന് പാട്ട്‌ തുടങ്ങുമ്പോഴേ ബിനു എന്റെ ചെവിയില്‍ ശരിയായ ഈണം മൂളിയിരിക്കും. എന്നും എന്റെ ഊഴം കഴിഞ്ഞാണു ബിനുവിനു പദ്യം ചൊല്ലാന്‍ കിട്ടാറു. എന്റെ അടുത്തു വരെ കുട്ടികള്‍ അവര്‍ക്കു തോന്നിയ ഈണത്തില്‍ മുക്കിയും മൂളിയും പാടിത്തീര്‍ക്കും. ഞാന്‍ എഴുന്നേറ്റ്‌ നിന്ന് ബിനു മൂളിത്തന്ന ഈണത്തില്‍ കവിത വായിക്കും. പിന്നെ ബിനു, പിന്നെ പിന്നെ കുട്ടികള്‍ക്കെല്ലാം ശരിയായ ഈണം കിട്ടിയിരിക്കും. ചെറുശ്ശേരി, വള്ളത്തോള്‍, ഉള്ളൂര്‍,. അങ്ങനെ മഹാകവികളുടെ ഒക്കെ പദ്യങ്ങള്‍ ( ബിനുവിന്റെ സഹായത്താല്‍) ശരിയായ ഈണത്തില്‍ ഞാന്‍ ക്ലാസ്സില്‍ അവതരിപ്പിച്ചതോടെ കന്യാസ്ത്രീയമ്മക്ക്‌ ഞാനും ഒരു പൊടി ഗായകനാണെന്ന തെറ്റിദ്ധാരണ ഉണ്ടായി. അതിന്റെ ഫലമായി, ആ വര്‍ഷത്തെ കലാമല്‍സരവേളയില്‍ ലളിതഗാനത്തിനു ബിനുവിന്റെയൊപ്പം എന്റെ പേര്‍ കൂടി ടീച്ചര്‍ ബലമായി കൊടുപ്പിച്ചതിനാല്‍ അത്തവണ കലാപരിപാടികള്‍ ആസ്വദിക്കാന്‍ ഞാന്‍ സ്കൂളിലേക്ക്‌ എത്തിയതേയില്ല. കാരണം സിമ്പിള്‍..
"കൊച്ചിനു വിട്ടുമാറാത്ത വയറ്റുവേദന..2 ദിവസം ആശുപത്രിയില്‍ കിടന്നു.."

ആരോ തല്ലിക്കൊന്നിട്ട ചേരപ്പാമ്പിനെ വെറും കൗതകത്തിന്റെ പേരില്‍ വടിക്കമ്പില്‍ തോണ്ടിയെടുത്തൊരു എട്ടുവയസ്സുകാരന്‍, മൂര്‍ഖന്‍ പാമ്പിനെ ഒറ്റക്കു അടിച്ചു കൊന്ന വീരനായി സ്കൂളില്‍ മൊത്തം അറിയപ്പെട്ടതും, എങ്ങനെയോ പരുക്ക്‌ പറ്റി അനങ്ങാന്‍ പോലും പറ്റാതെ കിടന്ന "ആരോന്‍" മീന്‍ പൊക്കിയെടുത്ത്‌ കൊണ്ടു വന്നപ്പോള്‍ അമ്മാവനും മറ്റും അഭിനന്ദിച്ചതും,
അങ്ങിനെ എത്രയോ അനുഭവങ്ങള്‍.

ഇപ്പോള്‍ ഇതൊക്കെപ്പറയാന്‍ എന്താണെന്നോ കാരണം.?
ഈയ്യടുത്ത കാലത്ത്‌ എനിക്കു പുതുതായിയൊരു ബഹുമതി കൂടി ചാര്‍ത്തിക്കിട്ടിയിരിക്കുന്നു.

മലയാള ഇക്കിളി സാഹിത്യശാഖയും ഇന്റര്‍നെറ്റിന്റെ അപാരമായ സാദ്ധ്യതകള്‍ ഉപയോഗിച്ച്‌ വളര്‍ന്ന് പന്തലിക്കുകയാണല്ലോ..?
"ഓപ്പണ്‍ സോഴ്സ്‌","കെ.പി" തുടങ്ങിയ പേരുകളാല്‍ അറിയപ്പെടുന്ന, അഞ്ച്‌ യാഹൂ ഗ്രൂപ്പുകളിലായി പരന്നു കിടക്കുന്ന ഈ സമാഹാരത്തിലെ ഏതൊക്കെയോ കഥകള്‍ ഞാന്‍ എഴുതിയതാണത്രെ.!!

പ്രസ്തുത കഥകള്‍ വായിച്ചാല്‍ എന്റെ ഒരു സ്റ്റൈല്‍ ഫീല്‍ ചെയ്യുന്നു എന്നു കണ്ട്‌ പിടിച്ച മഹാഗവേഷകനു എന്റെ ആയിരം നമോവാകം.!!!

എന്താണേലും ബോധപൂര്‍വ്വമോ അല്ലാതെയോ എന്റെ പ്രിയസുഹ്രുത്തും തന്നാലായ പോലെ പ്രസ്തുത ആരോപണം ശരിയാണെന്നു വരുത്തിത്തീര്‍ക്കാന്‍ സഹായിച്ചു. "കല്യാണത്തിനു മുന്‍പ്‌ യെവന്‍ മഹാപെഴയായിരുന്നെന്ന" സര്‍ട്ടിഫിക്കേറ്റ്‌ കൂടി അദ്ദേഹം നല്‍കി.
("ദൈവമേ...ഞാനറിയാത്ത എന്റെ മഹാലീലകള്‍..)

എന്താണേലും പമ്മനു ശേഷം ആര്‍ എന്ന ചോദ്യത്തിനു ഒരു ഉത്തരം കിട്ടിയതില്‍ ക്രിതാര്‍ത്ഥയും, ഈ മഹാകാര്യം കണ്ടു പിടിക്കുന്നതില്‍ അവനവന്‍ വഹിച്ച പങ്കില്‍ ഊറ്റം കൊള്ളുകയും ചെയ്യുന്ന സഹൃദയരായ എന്റെ പ്രിയ കൂട്ടുകാരേ ആ കഥാകാരന്‍ ഞാനല്ല..വിശ്വസിച്ചാലും ഇല്ലെങ്കിലും..

എന്നെപ്പറഞ്ഞാല്‍ മതി. ഈ വക ആരോപണമെല്ലാം സ്വതവേയുള്ള പൊട്ടച്ചിരി കൊണ്ടു നേരിട്ടതാണു എന്റെ തെറ്റ്‌. പോരാത്തതിനു വരമൊഴി, മായ തുടങ്ങിയ മലയാളം എഡിറ്ററുകള്‍ എന്റെ ഡെസ്ക്‌ ടോപ്പില്‍ ഇന്‍സ്റ്റാള്‍ ചെയ്തതും..

ഇതിനു സമാനമായ ഒരു ആരോപണം ഞാന്‍ നേരിട്ടത്‌ എന്റെ പ്രീഡിഗ്രിക്കാലത്താണു.
എന്റെ ആത്മസുഹൃത്തും, നമ്മുടെ വിശാലമനസ്കനു തുല്യം നര്‍മ്മചാതുരിയുള്ളവനും ആയിരുന്നു സാബുക്കുട്ടന്‍.

ഇഷ്ടന്റെ പ്രധാന വിനോദം കോളേജിലെ ആനുകാലിക സംഭവങ്ങളേയും നുറുങ്ങുകളേയും കോര്‍ത്തിണക്കി, ഇത്തിരി അശ്ലീല ചിന്തുകള്‍ കൂടി ഉള്‍പ്പെടുത്തി, നര്‍മ്മത്തില്‍ പൊതിഞ്ഞ "വര്‍ത്തമാന പത്രം" ഇറക്കുക എന്നതായിരുന്നു. ഉച്ചയൂണിനു മുമ്പു കിട്ടുന്ന ഏതെങ്കിലും ലാംഗേജ്‌ പീരിയഡില്‍ ഇഷ്ടന്‍ പിന്‍ബഞ്ചിലിരുന്ന് ഈ കര്‍മ്മം നിര്‍വ്വഹിക്കും. ഉച്ചയൂണു സമയത്ത്‌ സഹപാഠികള്‍ക്കിടയില്‍ വിതരണം ചെയ്യുന്ന ഈ പത്രം ക്രമേണ വമ്പിച്ച പ്രചാരം നേടി. എങ്കിലും ആരാണു ഇതിന്റെ കര്‍ത്താവ്‌ എന്ന് അധികം ആരും അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല.

പത്രത്തിന്റെ കാര്യത്തില്‍ എന്റെ ഏക സംഭാവന വല്ലപ്പോഴും പത്രത്തിനാവശ്യമായ കാര്‍ട്ടൂണുകള്‍ വരച്ചു നല്‍കുക എന്നതായിരുന്നു.

പത്രമെഴുതാന്‍ ആവശ്യമായ നോട്ട്ബുക്ക്‌ താളുകള്‍ രാവിലെ ഇന്റര്‍വല്‍ സമയത്ത്‌ തന്നെ സാബുക്കുട്ടന്‍ സംഘടിപ്പിക്കുമായിരുന്നു. അതിനായുള്ള ഞൊടുക്കു വിദ്യയൊക്കെ അവനു അറിയാമായിരുന്നു. പൈസാ കറക്കായിരുന്നു മുഖ്യ ഇനം.
നമ്മുടെ അതേ ഹെഡ്‌ ആന്‍ഡ്‌ ടെയില്‍ കളി തന്നെ!
പക്ഷേ ഇവിടെ പന്തയ വസ്തു നോട്ട്‌ ബുക്കിന്റെ താള്‍ ആയിരുന്നു.

കറക്കുകമ്പനി നഷ്ടത്തിലാവുന്ന ദിവസം അടിച്ചുമാറ്റാന്‍ വേണ്ടി ചില പ്രത്യേക സഹപാഠികളുടെ തടിയന്‍ നോട്ട്ബുക്കുകള്‍ സാബുക്കുട്ടന്‍ നേരത്തെ നോട്ടമിട്ടു വച്ചിരിക്കും. ഈ അടിച്ചു മാറ്റല്‍ ശ്രമദാനത്തില്‍ എന്റെ കൈകളും വല്ലപ്പോഴും സഹകരിച്ചിരുന്നു എന്നത്‌ ഒരു വസ്തുതയാണു.

എങ്ങനെയാണോ എന്തോ ഈ പത്രത്തിന്റെ പിത്രുത്വം കാലക്രമേണ എന്നില്‍ ആരോപിക്കപ്പെട്ടു. ചുളുവില്‍ ആളാകാന്‍ കിട്ടിയ അവസരമല്ലേയെന്നു കരുതി ഞാനതു നിഷേധിച്ചുമില്ല..

പ്രീഡിഗ്രി കാലത്തിനു ശേഷം സാബുക്കുട്ടന്‍ എനിക്കു കത്തയക്കുമായിരുന്നു. ആഴ്ചയില്‍ ഒരു കത്ത്‌ എന്നതായിരുന്നു ആരംഭകാലത്ത്‌ അതിന്റെ കണക്ക്‌. അവന്റെ കത്തിനായി ഞാനും കാത്തിരിക്കുമായിരുന്നു. കാരണമെന്തെന്നാല്‍ രണ്ട്‌,മൂന്ന് ഫുള്‍പേജ്‌ നിറയെ നര്‍മ്മത്തില്‍ പൊതിഞ്ഞ ഓരോരൊ സംഭവങ്ങള്‍ ആയിരിക്കും. ക്രമേണ ഇടവേളകള്‍ കൂടി എങ്കിലും അവന്‍ രസകരമായ കഥകള്‍ കോര്‍ത്തിണക്കി എനിക്ക്‌ കത്തുകള്‍ അയച്ചു കൊണ്ടേ ഇരുന്നു.

രണ്ടു മൂന്ന് വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക്‌ മുന്‍പ്‌ അവന്റേതായി വന്ന അവസാനത്തെ കത്ത്‌ പക്ഷേ എനിക്കൊരിക്കലും മറക്കാന്‍ പറ്റില്ല.
"എന്റെ പ്രിയ സുഹൃത്തേ, നിന്റെ അനുവാദമില്ലാതെ ആ കത്തിലെ പ്രസക്തഭാഗങ്ങള്‍ ഞാനിവിടെ പരസ്യപ്പെടുത്തുകയാണു. എന്നെങ്കിലും നീ ഇതറിയാന്‍ ഇടയായാല്‍ എന്നോട്‌ ക്ഷമിക്കണമെന്ന അപേക്ഷയോടെ.."
(പേരുകള്‍ എല്ലാം വ്യാജമാണു)

കത്തു തുടങ്ങുന്നത്‌ നാട്ടിലെ പണക്കാരനായ ഇട്ടൂപ്പ്‌ മുതലാളിയുടേയും, അയാളുടെ ഭാര്യ ത്രേസ്യക്കുട്ടിയുടെയും അംഗപ്രത്യംഗ വര്‍ണ്ണനയോടെ...
വൃദ്ധനായ ഇട്ടൂപ്പിനു നല്‍കാന്‍ കഴിയാതിരുന്നതൊക്കെ തേടി വീട്ടില്‍ എന്തൊക്കെയോ ചില്ലറപ്പണിക്കു വന്ന ഗോപാലനുമായി ആയമ്മ സൗഹൃദത്തിലായ കഥ പിന്നെ..

എന്തോ ഒരു ആവശ്യത്തിനായി വിറകുപുരയില്‍ ചെന്ന വെട്ടുകാരന്‍ കുട്ടപ്പായി ഇവരുടെ സംഗമം നേരിട്ടു കാണുന്നു. അപമാനഭയത്താല്‍ വെറിപൂണ്ട ഗോപാലന്‍ കൈയ്യില്‍ കിട്ടിയ ആയുധവുമായി കുട്ടപ്പായിയെ കൊല്ലാന്‍ ഓടിക്കുന്നു.

"അയ്യോ,..രക്ഷിക്കണേ.." എന്നലറി വിളിച്ചു കൊണ്ട്‌ കുട്ടപ്പായി ഓടി വരുന്നതു കണ്ട അയല്‍പക്കംകാരന്‍ നാണപ്പന്‍ അവിടെ കിടന്നിരുന്ന ഒരു വിറകുമുട്ടിയെടുത്ത്‌ ഗോപാലനെ അടിക്കുന്നു. ഗോപാലന്‍ അടിയേറ്റ്‌ താഴെ വീഴുന്നു. ജീവന്‍ രക്ഷപ്പെട്ട വെപ്രാളത്തില്‍ കുട്ടപായി ആ മുട്ടി പിടിച്ചു വാങ്ങി ഗോപാലനെ തലങ്ങും, വിലങ്ങും പ്രഹരിക്കുന്നു.

ഒടുവില്‍ ഗോപാലന്‍ മരിച്ചുവെന്നു മനസ്സിലായപ്പോള്‍ കുട്ടപ്പായിയും, നാണപ്പനും, പിന്നെ ഈ ഞാനും ഞെട്ടി. കാരണം
"ഈ കഥയിലെ കുട്ടപ്പായി എന്റെ സ്വന്തം അച്ഛനാണു".

സാബുക്കുട്ടന്റെ കത്ത്‌ ഈ അവസാന വരി വരെ ആകാംഷയോടെ വായിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന എന്റെ ഹൃദയം ഒരു നൂറു കഷണങ്ങളായി നുറുങ്ങിപ്പോയി. സ്വന്തം അച്ഛന്‍ ഒരു കൊലപാതകിയായ കഥയാണല്ലോ അവന്‍ ഇത്രയും നേരം വര്‍ണ്ണിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നത്‌ എന്നോര്‍ത്തപ്പോള്‍ത്തന്നെ എന്റെ തല മരച്ചു പോയി.

ഇ-ടിക്കറ്റും, പൗഡറപ്പനും

2007-01-10T10:33:00.000+05:30

അങ്ങനെ ക്രിസ്തുമസ്സ്‌ അവധിയും വന്നെത്തി..മൂന്നരമാസങ്ങള്‍ക്കു ശേഷമാണു ഞങ്ങള്‍ രണ്ടുപേരും ഒരുമിച്ച്‌ നാട്ടിലേക്ക്‌ പോകുന്നത്‌. ഓണത്തിനു ശേഷം ഒരുവട്ടം ഞാന്‍ തനിച്ച്‌ നാട്ടില്‍ പോയിരുന്നു.

രണ്ടരയാഴ്ചക്കാലത്തെ വീടന്വേഷണത്തിന്റെ തിരക്കിലായിരുന്നതു കാരണം മാസങ്ങള്‍ക്ക്‌ മുമ്പേ ബുക്ക്‌ ചെയ്തിരുന്ന ട്രെയിന്‍ ടിക്കറ്റിന്റെ പ്രിന്റ്‌ എടുക്കാന്‍ മറന്നിരിക്കുകയായിരുന്നു.രാവിലേ പോരുന്നതിനു മുമ്പേ ഓര്‍മ്മിപ്പിച്ചത്‌ പോരാതെ രണ്ടു മൂന്ന് വട്ടം ഫോണ്‍ ചെയ്യുകകൂടി ചെയ്തു അപാരമായ എന്റെ ഓര്‍മ്മശക്തിയില്‍ വിശ്വാസമുള്ള വാമഭാഗം...

പുതിയ വാടകവീട്ടിലേക്കു മാറുന്നതിനു മുന്നോടിയായി ഉണ്ടാക്കിയ കരാറിലെ മുഖ്യ ഇനമായ ചെലവു ചുരുക്കലിന്റെ ഭാഗമായി റെയിവ്വേ സ്റ്റേഷനിലേക്കുള്ള പതിവു കാള്‍ടാക്സി യാത്ര ഒഴിവാക്കാന്‍ മുന്‍ക്കൂട്ടി തീരുമാനമായി..അതനുസരിച്ച്‌ നാലുമണിക്കുള്ള എക്സ്പ്രസ്സ്‌ ട്രെയിന്‍ പിടിക്കാന്‍ രണ്ടര മണിക്കുള്ള പറക്കുംടെയിന്‍(മെട്രോട്രെയിന്‍) മതിയാവും എന്ന് തീരുമാനിച്ചു.

" നിറയേ ജോലിയുള്ളതിനാല്‍ ഞാന്‍ രണ്ടു മണിയോടെയേ വീട്ടീല്‍ എത്തൂ, എല്ലാം പായ്ക്ക്‌ ചെയ്തു റെഡിയായി ഇരുന്നേക്കണം" എന്ന ഉഗ്രശാസനവും കൊടുത്തിട്ടാണു രാവിലേ വീട്ടില്‍ നിന്നും പോന്നത്‌..എങ്കിലും എല്ലാ പണിയും തീര്‍ത്തു, ഫോണ്‍ബില്ലും അടച്ചിട്ട്‌ ഒന്നരമണിയോടെ തന്നെ വീട്ടില്‍ എത്തി..പോരുന്നതിനു മുമ്പേ എടുത്ത ട്രെയിന്‍ ടിക്കറ്റിന്റെ പ്രിന്റുകള്‍ ഭദ്രമായി കയ്യില്‍ സൂക്ഷിച്ചുരുന്നു.

അഞ്ചു മിനിറ്റോളം വാതിലില്‍ തട്ടിയതിനു ശേഷമാണു വാമഭാഗം വാതില്‍ തുറന്നത്‌.

"പണ്ടാരക്കാലീ...ഞാന്‍ പേടിച്ചു പോയല്ലോ...രാവിലെ പോകുമ്പോള്‍ തലകറക്കം ഉണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞിരുന്ന പെണ്ണാ...പോരാത്തതിനു വീട്ടില്‍ ഫോണ്‍ വിളിച്ചിട്ട്‌ ആരും എടുത്തില്ല എന്ന് നിന്റെ ചേച്ചി ഇത്തിരി മുമ്പേ എന്നേ വിളിച്ചു പറയുകയും ചെയ്തു."

വാതില്‍ തുറക്കാന്‍ കാത്തിരുന്നതിന്റെ ദേഷ്യം ഞാന്‍ മറച്ചു വച്ചില്ല. ഫുള്‍ വോള്യത്തില്‍ ഒരു അലക്കലക്കി..

"നാശം പിടിക്കാന്‍..!! രണ്ടു മണിക്കേ വരികൊള്ളൂ എന്ന് പറഞ്ഞിട്ടല്ലേ ഞാന്‍ ഓടി നടന്ന് പാചകവും പായ്ക്കിങ്ങും കഴിഞ്ഞ്‌ കുളിക്കാന്‍ കേറിയത്‌...കേറിയപ്പോള്‍ തുടങ്ങി ഈ കുന്ത്രാണ്ടം ഇരുന്ന് മണി അടിക്കുന്നതാ...അതിനു പുറകേ വാതിലില്‍ തട്ടും..എന്റെ ഭഗവാനേ ഞാന്‍ മടുത്തു.." വാമഭാഗവും പതിവു പോലേ ഫോമിലേക്കുയരുന്നത്‌ കണ്ട്‌ നാവിന്‍ തുമ്പത്ത്‌ വരെ വന്ന സുക്രുതജപങ്ങള്‍ ഞാന്‍ ഒഴിവാക്കി..

അവ്യക്തമായി എന്തോ പൊറുപൊറുത്ത്‌ കൊണ്ട്‌ വാമഭാഗം ഡ്രസ്സ്‌ മാറാന്‍ പോയപ്പോള്‍ കയ്യില്‍ ഇരുന്ന ടിക്കറ്റുകള്‍ മടക്കി ഞാന്‍ അവളുടെ ബാഗില്‍ വച്ചു.

നാട്ടിലേക്ക്‌ പോകുന്നത്‌ പ്രമാണിച്ച്‌ പതിവുള്ളതിനു പുറമേ, രണ്ടുമൂന്ന് കോട്ട്‌ എക്സ്ട്രാ തേച്ചുപിടിപ്പിക്കലും, മിനുക്കലും കഴിഞ്ഞിട്ടേ വാമഭാഗം ഡ്രെസ്സിംഗ്‌ റൂമില്‍ നിന്നും ( തെറ്റിദ്ധരിക്കേണ്ട...ബെഡ്‌ റൂമിന്റെ സൈഡില്‍ ഇരിക്കുന്ന മേശയും കണ്ണാടിയും എന്നേ ഞാന്‍ ഉദ്ദേശിച്ചുള്ളൂ) പുറത്തിറങ്ങിയുള്ളൂ.

വലിയ പെട്ടിയും വലിച്ചു തൂക്കി സ്ക്കൂട്ടറില്‍ ഞങ്ങള്‍ യാത്ര തുടങ്ങി..ഒരു 50 മീറ്റര്‍ മാറിയില്ല.വാമഭാഗം വിളിച്ചുകൂവി..

"അയ്യോ...നിറുത്തോ.. മൊബൈല്‍ ഫോണ്‍ എടുക്കാന്‍ മറന്നു.."
"നരകം..!! നീ പിന്നെ എവിടെ നോക്കിയാ എറങ്ങിയത്‌.." എനിക്ക്‌ കലി അടക്കാന്‍ പറ്റിയില്ല.
എന്ത്‌ കഷ്ടകാലമാണോ എന്റെ ദൈവമേ എന്ന് വിചാരിച്ച്‌ വീണ്ടും തിരിച്ച്‌ വീട്ടിലേക്ക്‌..

വാമഭാഗത്തിനെ "പറക്കുംകുട്ടിട്രെയിന്‍" സ്റ്റേഷനു മുമ്പില്‍ ഇറക്കി വിട്ടിട്ട്‌ ഞാന്‍ സ്കൂട്ടര്‍ പാര്‍ക്ക്‌ ചെയ്യാന്‍ ഓഫീസിനു ഉള്ളിലേക്ക്‌ പോയി. തിരിച്ചു വരുമ്പോള്‍ അവള്‍ ടിക്കറ്റ്‌ എടുക്കാതെ വാതിക്കല്‍ തന്നെ നില്‍ക്കുന്നു. കുട്ടിട്രെയിന്‍ അതിന്റെ വഴിക്ക്‌ പോയിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. അടുത്ത ട്രെയിന്‍ ഇനി ഒരു മണിക്കൂര്‍ കഴിഞ്ഞേ ഉള്ളൂ...

ഇതേ അബദ്ധം പറ്റിയ മറ്റൊരു മലയാളി പെണ്‍കുട്ടിയും "ഇതാണോ കത്രീ ഭൂലോകം" എന്ന മട്ടില്‍ ഇനിയെന്ത്‌ ചെയ്യണം എന്ന് വര്‍ണ്യത്തില്‍ ആശങ്കയില്‍ അവിടെ നില്‍ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വാമഭാഗം ആ കുട്ടിയെക്കൂടി ഏറ്റെടുത്തു എന്ന് അവളുടെ ഭാവത്തില്‍ നിന്നും എനിക്കു മനസിലായി.

ഓട്ടോ ഡ്രൈവര്‍ന്മാരുമായി അര മണിക്കൂര്‍ വിലപേശി മുടിഞ്ഞ കൂലി കൊടുത്ത്‌ പോകുന്നതിനേക്കാള്‍ നല്ലത്‌ പത്തോ ഇരുപതോ കൂടുതല്‍ കൊടുത്ത്‌ ടാക്സിയില്‍ പോകുന്നതാണെന്ന് 3 വര്‍ഷത്തെ ചെന്നൈ ജീവിതത്തില്‍ നിന്നും ബുദ്ധിമാനായ എനിക്ക്‌ മനസ്സിലായിരുന്നു. ഇത്തവണെയെങ്കിലും ടാക്സി ഒഴിവാക്കണമെന്ന വിചാരത്തില്‍ ഈ കണ്ട കഷ്ടപ്പാടെല്ലാം കഴിച്ചിട്ട്‌ വീണ്ടും ടാക്സിയില്‍ തന്നെ...."ദൈവമേ...എല്ലാം നിന്റെ മായ...!!".( എന്റെ വെളിപ്പെടുത്തപ്പെട്ട പൂര്‍വ്വകാമുകീ ലിസ്റ്റില്‍ മായ എന്ന പേരില്ലാത്തതിനാല്‍ വാമഭാഗം കേള്‍ക്കെത്തന്നെ ആത്മഗതം ചെയ്യാന്‍ പറ്റി).

അങ്ങനെ സെന്‍ ട്രല്‍ സ്റ്റേഷനിലേക്ക്‌....അപരിചിതയായ ആ മലയാളിപ്പെണ്‍കുട്ടിയേയും കൂടെക്കൂട്ടി...

കാറില്‍ പതിവു പോലെ വഴിയോരക്കാഴ്ചകള്‍ കണ്ട്‌ ഞാന്‍ നിശബ്ദനായിരുന്നു. ഇങ്ങനെ വിണു കിട്ടുന്ന അപൂര്‍വ്വ നിമിഷങ്ങളിലാണു ഞാന്‍ ജീവിതത്തിലേക്ക്‌ തിരിഞ്ഞു നോക്കാറുള്ളത്‌

പിറകിലത്തെ സീറ്റില്‍ വാമഭാഗം മല്ലുക്കുട്ടിയുമായി കത്തി ആരംഭിച്ചിരുന്നു. നഗരത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രശസ്തമായ സോഫ്റ്റ്‌ വെയര്‍ കമ്പനിയില്‍ പുതുതായി ജോലി കിട്ടിയെത്തിയ ആ കുട്ടിയും വാചകമടിയില്‍ കേമിയായിരുന്നു....
പെണ്‍ മലയാളം അങ്ങനെ പുരോഗമിക്കുന്നതിനിടയില്‍ വെളിപാടുണ്ടായതു പോലെ ഞാന്‍ വാമഭാഗത്തോടു ചോദിച്ചു.
"എടീ നിന്റെ കൈയ്യില്‍ ഐഡിക്കാര്‍ഡ്‌ ഉണ്ടല്ലോ അല്ലേ..?"
"അയ്യോ...ഞാനതെടുക്കാന്‍ മറന്നു..."

ഒരിക്കലും പതിവില്ലാത്ത പോലെ തലേദിവസം അവളുടെ ഹാന്‍ഡ്ബാഗ്‌ വൃത്തിയാക്കിയപ്പോള്‍ അവളതെടുത്ത്‌ അലമാരിയില്‍ വച്ചിരുന്നത്രെ..
"അയ്യോ ഇനിയെന്തു ചെയ്യും..? തിരിച്ചു പോയി എടുത്തു കൊണ്ട്‌ വന്നാലോ..?" വാമഭാഗം ആധിയിലായി..

"ഓ ഇതൊന്നും വലിയകാര്യമല്ല...നമ്മക്ക്‌ ഡീല്‍ ചെയ്യാമെന്നേ..". പുറകിലൊരു പെണ്‍കുട്ടി കൂടിയുള്ളതിനാല്‍ ഞാന്‍ വലിയ ദൈര്യം ഭാവിച്ചു പറഞ്ഞു.

ഒാടിപ്പാഞ്ഞ്‌ ട്രയിനില്‍ എത്തിയപ്പോഴുണ്ട്‌ മറ്റൊരു കുടുംബം ഞങ്ങളുടെ സീറ്റില്‍....
"ഇത്‌ ഞങ്ങളുടെ സീറ്റാ..ടിക്കറ്റ്‌ കണ്ടോ.."
ബിന്‍ലാദനെ ബുഷ്‌ നോക്കുന്നത്‌ പോലെ ഒരു നോട്ടം നോക്കിയതല്ലാതെ സംഘത്തിലെ മുതിര്‍ന്ന പെണ്‍കൊടി ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല..
"കര്‍ത്താവേ..പരീക്ഷിക്കരുതേ..."
കര്‍ത്താവു പ്രാര്‍ത്ഥന കേട്ടു.
ഇതേ സമയത്ത്‌ വേറൊരു ട്രെയിന്‍ കൂടി നാട്ടിലേക്കുണ്ടായിരുന്നതിനാല്‍ അവര്‍ക്കായിരുന്നു അബദ്ധം പറ്റിയത്‌.എങ്കിലും പൊന്തന്‍ ബാഗുകളും കെട്ടിപ്പെറുക്കി, കുട്ടികളുമായി അവര്‍ നെട്ടോട്ടം ഓടുന്നത്‌ കണ്ടപ്പോള്‍ വിഷമം വന്നു.

അങ്ങനെ സീറ്റില്‍ ഇരുപ്പായി. പുതുതായി ജോലി കിട്ടിയെത്തിയ ഒരു സംഘം പെണ്‍കുട്ടികളായിരുന്നു സഹയാത്രികര്‍. എന്തായാലും ഐ.ഡി കാര്‍ഡ്‌ പ്രശ്നം ടി.ടി യെക്കണ്ട്‌ പരിഹരിച്ചേക്കാം എന്ന് വിചാരിച്ച്‌ ഞാന്‍ പുറത്തിറങ്ങി..അങ്ങേരെ പൊതിഞ്ഞു നിന്ന ആള്‍ക്കൂട്ടത്തിനിടയിലൂടെ മുന്നിലെത്തി.
"സാര്‍......."കരിക്കറുമ്പന്‍ ടിടി തലപൊക്കി എന്നെ നോക്കി.
"സാര്‍ ഞാന്‍ ഇ-ടിക്കറ്റിന്റെ ഐഡിക്കാര്‍ഡ്‌ എടുക്കാന്‍ മറന്നു"
"അപ്പടിന്നാ..ടിക്കറ്റ്‌ ഫുള്‍ച്ചാര്‍ജ്‌+ 500 ഫൈന്‍"
"അയ്യോ സാര്‍ ഏതാവത്‌ പണ്ണ മുടിയുമാ."
"നീങ്ക അന്ത ടിക്കറ്റ്‌ ഒരു വാട്ടി റീഡ്‌ പണ്ണുങ്കോ.."

30-ലേറെ തവണ ഇ-ടിക്കറ്റില്‍ യാത്രചെയ്ത ഞാന്‍ ഇതു വരെ ടേംസ്‌ ആന്‍ഡ്‌ കണ്ടീഷന്‍സ്‌ വായിച്ചിട്ടില്ലെന്നോ...ഛേയ്‌..മോശം. ഒരു വട്ടം കൂടി ശ്രദ്ധയോടെ വായിച്ചു നോക്കി. ടിക്കറ്റ്‌ മറന്നാല്‍ 50 രൂപാ ഫൈന്‍. ഐഡിക്കാര്‍ഡ്‌ മറന്നാല്‍ ടിക്കറ്റ്‌ ലെസ്‌ ട്രാവല്‍ ആയി പരിഗണിച്ച്‌ തക്ക ശിക്ഷ.!!!

"കര്‍ത്താവേ ചതിച്ചല്ലോ..."
ഞാന്‍ പഞ്ചാബിഹൗസില്‍ കൊച്ചിന്‍ ഹനീഫ ബോട്ട്‌ തെണ്ടാന്‍ നിന്ന പോലെ ടിടീയെ ദയനീയമായി നോക്കിക്കൊണ്ട്‌ നിന്നു.
"സാര്‍ പ്ലീസ്‌..ഏതാവത്‌ പണ്ണുങ്കോ.."
"ശരി..അപ്പുറം പാക്കലാം..അഡ്ജസ്റ്റ്‌ പണ്ണലാം.."

ഡാഷ്‌ പോയ അണ്ണാനേപ്പോലെ ഞാന്‍ സീറ്റില്‍ തിരിച്ചെത്തി. പടനായകനേപ്പോലെ പോയ കണവന്‍ വാലും ചുരുട്ടി തിരുച്ചു വന്നത്‌ കണ്ടപ്പോള്‍ തന്നെ വാമഭാഗം എന്തോ അപകടം മണത്തിരുന്നു. കാര്യം ഒതുക്കത്തില്‍ അവളോട്‌ പറഞ്ഞു.
"ഇനിയെന്ത്‌ ചെയ്യും..നമ്മുക്ക്‌ പോയി ഒന്നു കൂടി കാലുപിടിച്ചു നോക്കാം" അവള്‍ കെഞ്ചി.

ടിടിക്ക്‌ കൈമണി കൊടുക്കുന്നതിനേക്കാള്‍ അവളെ വിഷമിപ്പിച്ചത്‌ ഈ സുന്ദരിപ്പെണ്ണുങ്ങളുടെ ഇടയില്‍ വച്ച്‌ അയാളുമായി വിലപേശേണ്ടി വരുന്ന അപമാനമോര്‍ത്തായിരുന്നു. പോരാത്തതിനു പതിനായിരങ്ങള്‍ വിലയുള്ള മൊബെയില്‍ ഫോണ്‍ ഒക്കെ പൊക്കിപ്പിടിച്ചുള്ള അവളുമാരുടെ ഇരുപ്പ്‌ വാമഭാഗത്തിനു അത്ര പിടിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല.( ഹേയ്‌..അസൂയ ഒന്നും അല്ല കേട്ടോ.. ലേഡീസിന്റെ ഓരോരോ പ്രോബ്ലംസേ..:) )

ഞാനും അവളും കൂടി വിണ്ടും ടിടിയെ കാണാന്‍ പോയി..അയാളുടെ കോട്ടും ഫയലുമൊക്കെ ഒരു സീറ്റില്‍ ഇരിക്കുന്നത്‌ കണ്ടപ്പോള്‍ കക്ഷി അടുത്തെവിടെയോ ഉണ്ടെന്നു മനസ്സിലായി..പെട്ടന്ന് ടോയിലറ്റിന്റെ വാതില്‍ തുറന്ന് അയാള്‍ ഇറങ്ങി വന്നു. അയാളുടെ വരവു കണ്ട്‌ വാമഭാഗം ചിരി അടക്കാന്‍ പാടുപെട്ടു..മറ്റൊന്നുമല്ല..ഹിറ്റ്‌ ലര്‍ സിനിമയില്‍ ജഗദീഷ്‌ ബാര്‍ബര്‍ ഷോപ്പില്‍ നിന്നും ഇറങ്ങി വരുന്ന ഒരു സീനുണ്ട്‌..അതിനേക്കാള്‍ കഷ്ടമായിരുന്ന് അയാളുടെ മുഖം. സ്വതവേ കറുത്തിരുണ്ട അയാളുടെ മുഖത്ത്‌ 2 ഇഞ്ച്‌ കനത്തില്‍ പൗഡര്‍ വാരിപ്പൊത്തിയിരുന്നു. ഞങ്ങളെ കണ്ടതും അയാളും ചമ്മിപ്പോയി...

"മുന്നാടി പാത്തതല്ലേ..അഡ്ജസ്റ്റ്‌ പണ്ണലാം" എന്ന് പറഞ്ഞിട്ട്‌ കൂടുതല്‍ വിസ്തരിക്കാന്‍ നില്‍ക്കാതെ അയാള്‍ വേഗം അടുത്ത കമ്പാര്‍ട്ട്‌ മെന്റിലേക്കു പോയി.

തിരിച്ചു സീറ്റില്‍ വന്ന വാമഭാഗത്തിനു ഐഡിക്കാര്‍ഡിന്റെ ടെന്‍ഷനിടക്കും പൗഡറപ്പന്റെ കാര്യമോര്‍ത്ത്‌ ചിരി അടക്കാനായില്ല. മാത്രവുമല്ല അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും പോകുമ്പോഴൊക്കെ അയാള്‍ കണ്ണാടിയില്‍ ഒളിഞ്ഞു നോക്കുന്നത്‌ കാണുക കൂടി ചെയ്തപ്പോള്‍ അവള്‍ "പവിഴ മല്ലി പൂത്തുലഞ്ഞ നീലവാനം." എന്ന ഗാനം മൂളാന്‍ തുടങ്ങി..

ടിക്കറ്റ്‌ ചെക്കിങ്ങിനു വന്നപ്പോഴും അയാള്‍ പഴയ പല്ലവി ആവര്‍ത്തിച്ചു.
"അപ്പുറം പാക്കലാം.."
"കര്‍ത്താവേ ഈ പൗഡറപ്പനു എത്ര രൂപായാണോ കൈമണി കൊടുക്കേണ്ടി വരിക" എന്ന ടെന്‍ഷനില്‍ ഞങ്ങള്‍ ഇരുന്നു. അയാളെ ഒഴിവാക്കാന്‍ ഞങ്ങള്‍ ഉറക്കം ഭാവിച്ചിരിക്കുകയും, ഓരോരോ സ്റ്റേഷനും എത്തുമ്പോള്‍ ടിടി മാറിയോ എന്ന് ഒളിഞ്ഞു നോക്കുകയും ചെയ്തു.ദൈവക്രിപയാല്‍ ഉറക്കം നഷ്ടപ്പെട്ടതല്ലാതെ വേറൊന്നും സംഭവിച്ചില്ല.

എങ്കിലും പിറ്റേ ദിവസം നാട്ടിലേക്ക്‌ തിരിക്കുന്ന അസാധാരണനെ ഫോണില്‍ വിളിച്ച്‌ എങ്ങനെയെങ്കിലും ഐഡിക്കാര്‍ഡ്‌ എടുത്ത്‌ കൊണ്ട്‌ വരണമെന്ന് അഭ്യര്‍ത്ഥിച്ചു..

എന്താണേലും അസാധാരണന്റെ സഹായം കൊണ്ട്‌ തിരിച്ചു വരവില്‍ പൗഡറപ്പന്മാരുടെ ടെന്‍ഷന്‍ ഇല്ലാതെ സുഖമായി ഉറങ്ങാനായി..

അ(സാധാരണന്‍)

2006-12-20T06:35:00.000+05:30

അസാധാരണനെ ആദ്യമായി കണ്ട ദിവസം ഇപ്പോഴും നല്ല ഓര്‍മ്മയുണ്ട്‌. റിഷപ്ഷനിലെ കസേരകളില്‍ ഒന്നില്‍ ചുരുണ്ട്‌ കൂടിയിരുന്ന സ്ഥൂലശരീരനെ കണ്ടപ്പോള്‍ ഇത്രക്ക്‌ കിടിലന്‍ ആണു ആള്‍ എന്ന് തോന്നിയതേയില്ല.

"ദേ, യെവന്‍ നിന്റെ നാട്ടുകാരനാണല്ലോ....ഗഡിക്കു താമസിക്കാന്‍ ഒരു വീട്‌ വേണം" എന്ന് എനിക്ക്‌ പരിചയപ്പെടുത്തിയത്‌ ആരായിരുന്നോ എന്തോ..

എങ്കിലും ഇഷ്ടന്റെ ആദ്യ ഡയലോഗ്‌ എനിക്ക്‌ നന്നേ ഇഷ്ടപ്പെട്ടു.

"ഹേയ്‌ ഞാന്‍ അവിടെ ഒരു ഉടായിപ്പ്‌ സെറ്റപ്പില്‍ വര്‍ക്ക്‌ ചെയ്യുകയായിരുന്നു. പിന്നെ നിങ്ങളുടെ എംഡിയുടെ വൈഫുണ്ടല്ലോ..അവര്‍ എന്റെ ഒരു ബന്ധുവാണു. അങ്ങനെയാണു ഇവിടെ ജോയിന്‍ ചെയ്തത്‌.."

ഇവന്‍ ആളു ചില്ലറക്കാരന്‍ അല്ലല്ലോ എന്ന് അന്നേ തോന്നി. സാധാരണ പുതിയ മലയാളി പിള്ളേര്‍ ഒരേ ജാഡ ഐറ്റമാണു.
"ഇന്‍ഫിയില്‍ നിന്നും , സത്യത്തില്‍ നിന്നും ഓഫര്‍ കിട്ടിയതാ...അന്നേരം യു.എസില്‍ എം,എസ്‌ ചെയ്യണമെന്ന് വിചരിച്ചിരുന്ന സമയമായിരുന്നതിനാല്‍ ചേര്‍ന്നില്ല.." എന്ന മട്ടില്‍ നമ്മളുമായി ഒരു അകലത്തില്‍ നില്‍ക്കും...

ഇവനാണേല്‍ ഇപ്പ്പോ കണ്ട എന്റെ അടുത്ത്‌ ഉടായിപ്പിനെക്കുറിച്ച്‌ വരേ പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞു.എന്താണേലും യെവനെ സൂക്ഷിക്കണം...പോരാത്തതിനു എംഡിയുടെ അടുത്ത ബന്ധുവുമല്ലേ..

നാലു പേര്‍ക്ക്‌ താമസിക്കാവുന്ന വീട്ടില്‍ മൂന്ന് പേര്‍ മാത്രം താമസിക്കുന്നതില്‍ മനോവിഷമവുമായി ഒരു സഹമുറിയനെത്തപ്പിക്കൊണ്ടിരുന്ന എന്റെ പ്രിയ സുഹൃത്ത്‌ എന്താണേലും ഇഷ്ടനെ ഏറ്റെടുത്തു. ഇഷ്ടന്റെ ഉടായിപ്പ്‌ കഥ പിന്നെയും പലരുടെയും അടുത്ത്‌ പറഞ്ഞതായി അറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു..
വീട്ടീലെ ഇഷ്ടന്റെ കൊച്ചുകൊച്ചു നുറുങ്ങുകള്‍ പ്രിയസുഹൃത്ത്‌ ഇടവേളകളില്‍ പറഞ്ഞ്‌ ഞങ്ങളെ ഉന്മേഷഭരിതരാക്കാരുണ്ടായിരുന്നു..

ഒരു സാമ്പിള്‍....

"ഒരു കാര്യം ചോദിച്ചാല്‍ ഒന്നും വിചാരിക്കരുത്‌..." ഇഷ്ടന്‍ രാവിലെ പ്രിയ സുഹൃത്തിന്റെ അടുത്ത്‌ പറഞ്ഞു...
"എന്താടാ..."
"അല്ല...ഞാന്‍ അങ്ങനെയുള്ള ആളല്ല...."
"എന്തു പറ്റി..എന്താ കാര്യം..?" . സുഹൃത്ത്‌ ടെന്‍ഷനിലായി..
"മാഷിന്റെ പോക്കറ്റില്‍ കിടക്കുന്ന..."
"പോക്കറ്റില്‍ കിടക്കുന്ന....?"
"പോക്കറ്റില്‍ കിടക്കുന്ന സിഗരറ്റ്‌ പാക്കില്‍ നിന്നും ഒരെണ്ണം കടം തരുമോ..?"
"പണ്ടാരം..എടാ ശവീ നിനക്കതങ്ങ്‌ നേരേ ചോദിച്ചാല്‍ പോരായിരുന്നോ..?"
പുതുമോടിയില്‍ തെറി വിളിക്കേണ്ടല്ലോ എന്നോര്‍ത്ത്‌ സുഹൃത്ത്‌ ക്ഷമിച്ചു.

ഈയ്യടുത്ത കാലത്ത്‌ എന്നെയും, വാമഭാഗത്തെയും ഇഷ്ടന്‍ ഇതു പോലേ കുറച്ചു നേരം ആകാംഷയുടെ മുള്‍മുനയില്‍ നിറുത്തി...
മാര്‍ക്കറ്റില്‍ നിന്നും പ്രിയതമയുടെ എവര്‍ ഫേവറൈറ്റ്‌ പച്ചക്കപ്പയും മീനും വാങ്ങി വരുന്ന വഴിക്കാണു ഇഷ്ടനെ കണ്ടത്‌....വലിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന സിഗരറ്റ്‌ ഇഷ്ടന്‍ വാമഭാഗം കാണാതെ ഒളിപ്പിക്കാന്‍ തത്രപ്പെടുന്നത്‌ കണ്ട്‌ വാങ്ങി ഒരു പഫ്‌ എടുക്കുന്നിതിനിടയില്‍ ഇഷ്ടന്റെ ചോദ്യം...
"ഒരു കാര്യം ചോദിക്കണം എന്നു വിചാരിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു...."
"എന്തു പറ്റി മാഷേ.."
"ഒരു കറുത്ത അള്‍ട്ടോ കാര്‍ നിങ്ങളുടെ ചേട്ടന്റെയാണോ..."
"അതേ..എന്താ..".... രണ്ട്‌ മിനുറ്റ്‌ നിശബ്ദത...
"കെ. എല്‍ - 7 നമ്പര്‍ ഉള്ളതല്ലേ."
"അയ്യോ എന്തു പറ്റി...വല്ല അപകടവും,,.." വാമഭാഗം കരച്ചിലിന്റെ വക്കോളമെത്തി...
"ഹേയ്‌ അല്ല..കഴിഞ്ഞ ദിവസം ഇതിലേ പോകുന്നത്‌ കണ്ടു....അപ്പോ മുതല്‍ ചോദിക്കാന്‍ ഓര്‍ക്കുന്നതാ നിങ്ങളുടെ ചേട്ടന്റെയാണോ എന്ന്.."

വാമഭാഗം ഒരക്ഷരം മിണ്ടാതെ സ്കൂട്ടറിന്റെ പിന്നില്‍ കയറിയിരുന്നു പോകാം എന്ന ഭാവേന എന്റെ തോളില്‍ തട്ടി.

തല ചായ്ക്കാനൊരിടം

2006-12-18T16:46:00.000+05:30

വീണ്ടുമൊരു വീടുമാറ്റക്കാലം...
മദിരാശിയിലേക്ക്‌ പറിച്ചു നടപ്പെട്ടിട്ട്‌ 3 വര്‍ഷം തികയാറായി...ഈ മഹാനഗരത്തില്‍ എനിക്കായി കാത്തിരിക്കുന്ന നാലാമത്തെ വീട്‌ തേടി ഞാനും വാമഭാഗവും അലയാന്‍ തുടങ്ങിയിട്ട്‌ രണ്ട്‌ വീക്കെന്‍ഡു കഴിഞ്ഞു.

ബാഗ്ലൂരിലെ 3 വര്‍ഷത്തെ സുഖശീതള ജീവിതത്തിനു ശേഷം മദിരാശിയിലേക്ക്‌ വണ്ടി കയറുമ്പോള്‍ മനസ്സ്‌ എന്തെന്നില്ലാതെ ഉല്‍ക്കണ്ഠാകുലമായിരുന്നു. എന്തോ...പണ്ടു മുതലേ തമിഴ്‌നാടെന്നാല്‍ വൃത്തികെട്ടവന്മാരുടെ നാട്‌ എന്നൊരു വിചാരം മനസ്സില്‍ ഉറച്ചു പോയിരുന്നു. ഏതോ ഒരു വിനോദയാത്രയുടെ ഭാഗമായി സന്ദര്‍ശിച്ച പഴനിയും,മധുരയും ആ തോന്നല്‍ കൂടുതല്‍ ശക്തമാക്കി...എന്നിട്ടും ....

പ്രിയസുഹൃത്തിന്റെ സഹായത്താല്‍ അവന്റെ തൊട്ടടുത്ത ഒറ്റമുറിയില്‍ തുടങ്ങിയ മദിരാശി ജീവിതം. 3 മാസത്തോളം നരകത്തിന്റെ മറ്റൊരു മുഖം കാണുകയായിരുന്നു...എങ്ങും വൃത്തികേടും, ദുര്‍ഗന്ധവും...കത്തിരിവെയിലിന്റെ കൊടുംചൂട്‌....നനഞ്ഞ തോര്‍ത്തുമുണ്ടും പുതച്ച്‌ ഉറങ്ങാതെ കിടന്ന രാത്രികള്‍....

എല്ലാം സഹിക്കാം...അണ്ണാച്ചി കൊണ്ടു വരുന്ന തൈരുസാദവും,അനുസാരികളും മൂക്ക്‌ പൊത്തിപ്പിടിച്ച്‌ അകത്താക്കി വൈകുന്നേരം വരെ അന്തവും കുന്തവുമില്ലാത്ത പണ്ടാരക്കോഡുകളുമായി മല്ലിട്ട്‌....ഷെയര്‍ ഒാട്ടോകളില്‍ പാണ്ടികളുടെ നാറ്റവും സഹിച്ച്‌ വന്നിറങ്ങി...റൂമിലേക്കുള്ള ഒരു കിലോമീറ്റര്‍ ദൂരം നടക്കുമ്പോള്‍ വയറിനുള്ളില്‍ ശിങ്കാരിമേളം നടക്കുകയായിരിക്കും...അണ്ണാച്ചിഭക്ഷണം വയറ്റില്‍ പിടിച്ചില്ല എന്ന് റിപ്പോര്‍ട്ട്‌ കിട്ടിക്കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു...ഒരു കൈകൊണ്ട്‌ വയറും തടവി, റൂമിലേക്ക്‌ നടക്കുമ്പോള്‍ രാവിലെ റേഷന്‍ കണക്കിനു കിട്ടിയതില്‍ നിന്നും കരുതി വച്ച ഒരു ബക്കറ്റ്‌ വെള്ളത്തില്‍ പ്രാഥമിക കൃത്യങ്ങള്‍ക്ക്‌ പുറമേ ഒരു കുളികൂടി എങ്ങനെ അഡ്ജസ്റ്റ്‌ ചെയ്യാം എന്ന ചിന്തയിലാവും ഞാന്‍..എന്നാല്‍ ഞാന്‍ കഷ്ടപ്പെട്ട്‌ കരുതി വച്ച വെള്ളത്തില്‍ വിശാലമായ കുളിയും കഴിഞ്ഞ്‌, ഞാന്‍ വാങ്ങി വച്ച കുട്ടിക്യൂറാ പൗഡര്‍ മേലാസകലം പൂശി.."എടാ എനിക്കു വിശക്കുന്നു.നമ്മക്ക്‌ വല്ലോ കഴിക്കാന്‍ പോകാം" എന്നും പറഞ്ഞ്‌ വാതില്‍ക്കല്‍ നില്‍ക്കുന്ന എന്റെ സുഹൃത്തിന്റെ സഹമുറിയനെ ഞാന്‍ എങ്ങനെ സഹിക്കും... അതും ഒരു ദിവസമല്ല...ദിനവും...പ്രിയകൂട്ടുകാരന്‍ വേറൊരു വീട്‌ വാടകക്കെടുത്തു മാറിയപ്പോള്‍ ഇതേ ചങ്ങാതിയെ എന്റെ സ്വന്തം സഹമുറിയനാക്കേണ്ടി വന്ന കാലത്തെ ഞാന്‍ എങ്ങനെ വര്‍ണ്ണിക്കാന്‍...

എന്റെ കണ്ടകശനിയുടെ അവസാനം ഞാനും ഒരു വീട്‌ വാടകയ്ക്ക്‌ എടുത്ത്‌ മാറാന്‍ തീരുമാനിച്ചു...വസന്തകാലത്തിന്റെ കാലൊച്ചകള്‍..കടല്‍ത്തീരത്തിനു രണ്ട്‌ വിളിപ്പാടകലെ...വിശാലമായ വീട്ടില്‍ ജീവിതം വീണ്ടും തളിര്‍ത്തു...തനിയെ എങ്കിലും തീര്‍ത്തും വിരസമാകാത്ത കാലം.

പാചകകലയുടെ പുതിയ പാഠങ്ങള്‍ പടിച്ചു.വൈകുന്നേരങ്ങളില്‍ കടലകൊറിച്ച്‌ നേര്‍ത്ത കാറ്റേറ്റ്‌ കടല്‍ത്തീരത്ത്‌ കൂടെ നടന്നു. നല്ലതായിരിക്കുമെന്ന് നാം പ്രതീക്ഷിക്കുന്ന ഭാവികാലത്തെക്കുറിച്ച്‌ നൂറുനൂറു ദിവാസ്വപ്നങ്ങള്‍ കണ്ടുകൊണ്ട്‌ കടല്‍ത്തീരത്തെ നനുത്ത മണലില്‍ മലര്‍ന്ന് കിടന്നു...പരിസരം മറന്ന് പ്രേമചാപല്യങ്ങള്‍ കാട്ടുന്ന മിഥുനങ്ങളെ തെല്ലോരു അസൂയയോടെ ഒളിഞ്ഞു നോക്കി...അങ്ങനെ അങ്ങനെ...

ഇത്തിരി കലക്കല്‍ ഉള്ളെതെങ്കിലും സമൃദ്ധമായ വെള്ളം. പോരാത്തതിനു ശുദ്ധജലം കിട്ടുന്ന മെട്രോ വാട്ടറിന്റെ ചാമ്പുപൈപ്പ്‌ കണക്ഷനും...അമ്മ,പെങ്ങള്‍, അളിയന്‍ തുടങ്ങിയവര്‍ നാട്‌ കാണാന്‍ വന്നു...ജീവിതം അങ്ങനെ സുരഭിലമായിപ്പ്പോകവേ..സാദാ മലയാളിയുടെ അക്കരെപ്പച്ച സ്വഭാവം എന്നേയും പിടി കൂടി..ഇത്തിരി കൂടി അടിപൊളി വീട്‌ എടുക്കണം...കൂടെ പുതുതായി കിട്ടിയ സുഹൃത്തിന്റെ നിര്‍ബന്ധവും...വളരെ സമീപഭാവിയില്‍ വിവാഹിതനാവാന്‍ പോകുന്ന അവന്‍ വിവാഹം വരെയും വാടക ഷെയര്‍ ചെയ്ത്‌ എന്റെ കൂടെ താമസിക്കാമത്രെ.

ബ്രോക്കര്‍ന്മാര്‍ക്ക്‌ കാശ്‌ കൊടുക്കില്ല എന്ന് വാശിപ്പുറത്ത്‌ ഓടി നടന്ന് വീടുകള്‍ കണ്ടു..വീക്കെന്‍ഡുകളിലെ വെയില്‍ ഒട്ടും നഷ്ടപ്പെടുത്താതെ ഞങ്ങള്‍ നടത്തിയ പ്രയത്നം ഓഫീസിനു വളരെയടുത്ത വളരെ വിശാലമായ വീട്‌ കിട്ടുന്നതില്‍ കലാശിച്ചു....ഇത്തിരി പഴയതെങ്കിലും കൂറ്റന്‍ ഒരു ബംഗ്ലാവ്‌.. താഴത്തെ നിലയില്‍ വീട്ടുടമസ്ഥന്‍..നിറയെ തടി അലമാരകളോടു കൂടിയ മുറികള്‍...വിസ്താരമേറിയ അടുക്കള...

പുതിയ വീടിന്റെ രാശിയോ എന്തൊ..താമസം തുടങ്ങിയതിന്റെ അഞ്ചാം നാള്‍ വിദേശത്തേക്ക്‌ പറന്നു...മൂന്ന് മാസങ്ങള്‍ക്ക്‌ ശേഷം തിരിച്ചെത്തുമ്പോള്‍ സ്നേഹിതന്‍ വിവാഹം കഴിഞ്ഞ്‌ മാറിയിരുന്നു. പകരം സ്നേഹിതന്റെ കുറേ സുഹ്രുത്തുക്കളായിരുന്നു താല്‍കാലികമായി താമസം. പിന്നെ അവന്മാരുടെ കൂടെ അടിച്ചുപൊളിച്ച്‌ കുറച്ചു നാള്‍.പുലരും വരെ നീളുന്ന ചീട്ടുകളി, സിനിമ കാണല്‍,..പിന്നെ..വീക്കെന്‍ഡുകളില്‍..കമ്പനികൂടലും..

സുഹ്രുത്തുക്കള്‍ കൂടൊഴിഞ്ഞതോടെ വീണ്ടും ഏകാന്ത വാസം.. പിന്നെ കുറച്ചു നാള്‍ അമ്മയോടൊത്ത്‌...
കല്യാണം..
പിന്നെ ഒത്തിരി ഇണക്കവും ഇത്തിരി പിണക്കവുമായി കുടുംബജീവിതം.

കുടുംബസ്ഥനായതില്‍ പിന്നെയാണു വീടിന്റെ അസൗകര്യങ്ങളെക്കുറിച്ച്‌ കൂടുതല്‍ ബോധവാനായത്‌....അടിക്കടിയുള്ള വൈദ്യുതി തടസ്സം...മെയ്‌ മാസത്തിലെ കൊടുംചൂടുള്ള പല രാത്രികളില്‍ വൈദ്യുതി ഇല്ലാത്തിനാല്‍ കൊതുകി കടി കൊണ്ട്‌ ടെറസ്സില്‍ കിടന്നു. യാത്രാ സൗകര്യം അതിലും കഷ്ടം. ഒറ്റക്ക്‌ എവിടെയെങ്കിലും പോകാന്‍ ബുദ്ധിമുട്ടാണെന്ന വാമഭാഗത്തിന്റെ ആവലാതി എത്രനാള്‍ കേട്ടില്ല എന്നു വക്കും?

ഒടുവില്‍...വീട്‌ എടുത്തതിനേക്കാള്‍ ഇരട്ടി വാടക വേണമെന്ന ആവശ്യം പറഞ്ഞ ഉടനെ..ഞങ്ങള്‍ സന്തോഷം വീടൊഴിയുകയാണു എന്നറിയിക്കേണ്ടി വന്നു....വാടക കൂട്ടാന്‍ കാരണം മറ്റൊന്നുമല്ല...വീട്‌ നിറയെ ഞാന്‍ വാങ്ങിക്കൂട്ടിയ സാധനങ്ങള്‍ക്ക്‌ പുറമേ...അമ്മായിയച്ഛന്റെ വക സെറ്റിയും കട്ടിലും സമ്മാനം...സമ്മാനങ്ങള്‍ കാണാണ്‍ ഓണര്‍(ച്ചി) വന്നപ്പോള്‍ "ഒന്നും വേണ്ട..വല്ല വീടുമാറ്റവും വേണ്ടി വന്നാല്‍ വലിയ പാടാണെന്ന് ഞാന്‍ അച്ഛനോട്‌ പറഞ്ഞതാ.." എന്ന നിര്‍ദ്ദോഷമായ വാമഭാഗത്തിന്റെ ഡീക്ക്‌ പറച്ചില്‍ കൊള്ളേണ്ടിടത്ത്‌ കൊണ്ടു...കെട്ടിപ്പെറുക്കിപ്പോകാന്‍ വലിയ പാടാണെങ്കില്‍ കൂടുതല്‍ കാശു താടേയ്‌..എന്ന മട്ടില്‍ പിറ്റേ ദിവസം തന്നെ അവര്‍ വാടകവര്‍ദ്ധന പ്രഖ്യാപിക്കുകയും വീണ്ടുമൊരു വീടുമാറ്റക്കാലം ജാതകവശാല്‍ എനിക്കു വന്നു ചേരുകയും ചെയ്തു.

ഗുരുവന്ദനം

2006-12-15T14:49:00.000+05:30

ബ്ലോഗുകളുടെ മഹാലോകത്തേക്ക്‌ പിച്ച വച്ചു കയറുകയാണു.
" എന്റെ അന്തോണീസു പുണ്യാളാ... കാത്തോണേ..".
കൈ പിടിച്ചു കയറ്റാനും നേര്‍വഴി കാണിക്കാനും ആരുമില്ലെങ്കിലും, ഇങ്ങനെയൊരു അത്ഭുതലോകത്തെ ആദ്യമായി പരിചയപ്പെടുത്തിയ "പൂനാജി"ക്കു(http://poonaji.blogspot.com/), ആംഗലേയഭാഷയില്‍ അധികം പ്രയോഗത്തില്ലാത്ത വാക്കുകളാല്‍ ബ്ലോഗ്‌ സ്പോട്ടില്‍ മാജിക്ക്‌ കാണിക്കുന്ന "സണ്‍ ബാലാസി"നും (http://sanbalas.blogspot.com/) നൂറായിരം നന്ദിയോടെ....

പുണ്യപുരാണകഥകളിലെ അശ്വത്ഥാമാവിനേപ്പോലെ, നേരില്‍ കാണാത്തൊരു ഗുരുവിനെ...മലയാളബ്ലോഗ്‌ ലോകത്തെ അതികായനെ, നമ്മുടെയെല്ലാം പ്രിയപ്പെട്ട അതേ വിശാലമനസ്കനെ (http://kodakarapuranams.blogspot.com) മനസ്സില്‍ ഗുരുവായി വരിക്കുന്നു.
പ്രിയഗുരുവേ...നിനക്ക്‌ വന്ദനം.

2006-08-25T17:10:00.000+05:30

Yeah, finally I could create my own blog site now....